...
  • Dostum Qulam
  • Rəşid Bərgüşadlı
  • Elat köçəndə bir çobandan almışdım bu iti. Sol gözünün üstündə ona şirinlik verən qara qaşqası vardı. Hamı deyirdi ki, qulaq-quyruğunu kəsməsən bundan it olmayacaq, amma özümə sitəm elədim, qoymadım itə əl vurmağa. Mənimlə birgə böyüdü və bir-birimizə o qədər isinişdik ki, mənsiz qalanda yolağanın ağzını kəsdirib zingildəyirdi. Bir dəfə evdə kimsə olmayanda onu otağa salmaq istədim. Yatağımı, kitablarımı, sevdiyim qızın şəklini göstərmək, yazdığım sevgi məktublarını ona oxumaq üçün. Girmədi. Bildi ki, qardaşım və anam onun evə girməyinə razı deyillər. İsrar etmək istədim, balağımdan yapışıb məni eşiyə dartırdı, – “Gəl çöldə oynayaq”. Evimizi qoruyan keşikçi, mehr saldığım əsl dost idi. Adını “Qulam” qoymuşdum. Niyəsini bilmirəm, sadəcə ağlıma gələn ilk ad bu olmuşdu. Bir dəfə Qulam adlı kişi gəlmişdi bizə, onda istəmişdim adını dəyişim, hətta bir-iki gün “Bobik” çağırdım, gördüm ki, devikib üzümə baxır, yəni, – “Bobik hardan çıxdı?!”...
    Sənədlərimi ali məktəbə vermişdim. İmtahanlara hazırlaşırdım. On gündən sonra qəbul imtahanlarım başlayırdı. Qulamla az vaxt keçirməli olurdum. Bir dəfə gördüm ki, yolağanın ağzında uzanıb ləhləyəyir. Sığallamaq istəyəndə gördüm yaralıdır. Kürsək itlərilə boğuşubmuş. Xeyli arıqlamışdı. Yal düzəltdim, yemədi. Yorğun gözləriylə məni xeyli süzüb məhlədən çıxdı. Nə qədər çağırdımsa vecə almadı məni. “Nə olub buna!?” – heyrət qalmışdım dostumun küskünlüyünə. Arxasınca düşdüm. Uçuq kalafalardan birinə girdi. Bir qancıq içəridə uzanıb balalarını yalayır, Qulam da üzünü qancığa sürtürdü.
    – Ay səni, xatakar! Sən nə vaxt aşiq oldun!? Hələ bunun balalarına bax... – gözləri təzəcə açılmış küçükləri sığallamaq istəyəndə qancıq üstümə mırıldandı. Kaş Qulamın necə hirsləndiyini görəydiniz... Qalxıb qancığın üstünə necə hirsləndi.., – “Səni iti qovan kimi qovaram, dinc dur, o mənim dostumdur!” – rəsmən bunu deyirdi zəhmi. İt deyildi elə bil, qeyrətli bir kişiydi mənim Qulamım. Evə qaçdım. İri bir ləyəndə yal düzəltdim, gətirib qabaqlarına qoydum. İki sevgili ləyəni boşaldıb bir-birinin ağzını yalayırdı. Küçüklər ayağıma dolaşırdı. Onlar indi mənə də doğma idi. Balalarını sığalladıqca Qulam da mənim əlimi yalayırdı, – “Çox şirindirlər, hə?”... Karton yeşikdə onları həyətə daşıdım. Anaları yolağaya qədər gəldi, içəri girməyə çəkindi. Qulam ev sahibi kimi yenə onun üstünə “çımxırdı”, – “Di az naz elə! Çəkinmə, öz evimizdir”. Balaları yolağanın ağzına qoydum ki, anası da məhləyə isinişsin. Sərin düşənədək balalarının başının üstündən çəkilmədilər. Onlara toyuq hinimizin yanında taxtadan daxma düzəltdim. Çox xoşbəxt idilər, əlimi-ayağımı yalamaqdan doymurdular. Dostlarım küçüklərdən bir-ikisini götürmək istədi, vermədim, heç qıyardımmı dostumun övladalarına...
    Sabah Bakıya yola düşürdüm. Axşamdan kostyumumu beş-altı dəfə geyib çıxarmışdım. O gecə bir-iki dəfə eşiyə çıxdım, hər dəfəsində dostumu qapının ağzında uzanan gördüm. Qüssəliydi, ayrılıq ürəyinə dammışdı. Ha könlünü aldım, bir nəticəsi olmadı, – Vallah, həmişəlik getmirəm. Uzağı bir həftəyə qayıdacağam... – yenə mısmırıq sallamışdı, rəsmən küsmüşdü məndən...
    Obaşdan yolun qırağında avtobus gözlədiyim müddətdə Qulam gözümə dəymədi, düşündüm, – “Gecə yatmayıb, yuxusun alır yəqin”. Anamgil arxamca su səpib “İkarus”a mindirdilər məni, pəncərədən ha boylandım Qulamı yenə də görə bilmədim. Avtobus kəndin ortasına çatanda nə görsəm yaxşıdır... İnanılmaz şey idi – Qulam bütün ailəsini düzmüşdü yolun qırağına, – İlahi, o məni gör harda gözləyirmiş!.. – maşın onların qənşərinə çatanda avtobusa təpildi. Az qalmışdı təkərlərin altında qalsın. Pəncərədən nə qədər üstünə çımxırdımsa, əl yellədimsə xeyiri olmadı. Beş toppuş küçük də şöhtüyə-şöhtüyə analarıyla birlikdə Qulama çatmaq istəyirdilər. Balacalar tez yoruldu, anaları da onları gözləməyə məcbur oldu. Amma Qulam biz kəndi çıxana qədər avtobusun təkərlərini dəli kimi gəmirə-gəmirə maşını saxlatmaq istəyirdi. Sürücü, – Çər dəymiş itin yavalığına bax ey sən! Yiyəsi ölmüş!.. – sinirlərim gərildi. “Yoxsa düşüm?” – tərəddüdd içindəydim...
    Qonşu kəndi keçirdik. Keçib arxa pəncərədən baxdım, dili bir qarış çöldə hələ də dalımızca qaçırdı. – Yox, ürəyi partlamayınca əl çəkən deyil!.. – mızıldandım. Sürücüyə qışqırdım: – Saxlayın maşını!
    – Nə?! – yoğun boynuyla güclə arxaya qanrıldı.
    – Saxlayın, düşürəm!..
    – Düşürsən? Bəs anangil tapşırmışdı ki, göz-qulaq olum səndən...
    – Daha gedəsi olmadım...
    Avtobusu yolun kənarına verib saxladı. Çantamı da götürüb düşdüm. Qulam mənə çatanda qan-tər içindəydi, dilini yığıb-yığışdıra bilmirdi, ürəyi partlamaq üzrəydi.
    – Di sakitləş, getmirəm... – boynunu qucaqladım. Yazıq-yazıq zingildədi, üzümü yaladı. Sürücü bir də səsləndi, – Son qərarın nədir, gedirsən, ya qalırsan?.. İt açıq qapıdan sürücüyə dürtülmək istəyəndə güldüm, – Görmürsən, qoymur getməyə. Sizə yaxşı yol, mən qalıram.
    Əlimdə çanta payi-piyada geri döndük. Qulam sevindiyindən bilmirdi neyləsin, elə hey şitənirdi. Küçüklərin yanına çatanda baxdım ki, Qulam üst-başımı kir-pasaq eləyib. Küçüklər bizi görən kimi üstümüzə cumdular. Anasının isə heç tükü də qımıldamadı, yersiz yerə nazlanırdı. Bütün dişilər qısqanc olur – yəqin elə bilib ki, Qulam onu atıb gedib. Dostum gözünün ucuyla da baxmırdı ona, – “Küsürsən, cəhənnəmə küs, mən istədiyimə nail oldum”... – bunu gözlərindən oxuyacaq qədər simsar idik Qulamla...
    Üst-başımı toz-torpaq içində görəndə evdəkilər əvvəlcə hürkdülər, amma məsələdən agah olandan sonra atam qapazı təpəmə endirdi, – Al e, kül olsun sənin sərək başına!.. – hələ yan-yörəmizdə yalmanan dostuma yağlı bir təpik ilişdirdi. Bu, Qulamın indiyədək yediyi ilk təpik, ailəmizdən gördüyü ilk təhqir idi. İt zingildəyə-zingildəyə öz daxmasına qaçdı... Əynimi dəyişdim və qəbul etdim ki, bir neçə gün valideynlərimin, qardaşımın tənəsinə dözməliyəm...
    Elə həmin axşam televizorda xurd-xəşil olmuş avtobusumuzu göstərəndə heyrətdən hamının əli ağzında qaldı. Mən mindiyim “İkarus” yarıyolda yük maşınıyla toqquşub və iki nəfər ölübmüş, – Bu necə ola bilər axı, Qulam qəza olacağını qabaqcadan bilirmiş?.. Atam dünən vurduğu təpiyin yerini sabah yüz kərə sığalladı, – Keç günahımdan, Qulam, mən hardan bilim sənin nələr duyduğunu... – könlünü alırdı. İndi həyatımı Qulama borcluydum...
    Aradan çox keçmədi, iş elə gətirdi ki, atam dünyasını qəfil dəyişdi. Dərdimi Qulam da səngidə bilmirdi. Dostum isə sürətlə qocalırdı, daha əvvəlki kimi zirək deyildi, vaxtının çoxunu yatmaqla keçirirdi. Küçüklər böyüdü, əvvəlcə anaları, sonra da bir-bir özləri Qulamı tərk etdi. Analarını başqa bir itlə yavalıq edəndə görmüşdük. Qulam bundan çox sarsılmışdı. Ürəyimin qübarını boşaltmaq üçün qəbristanlığa tək gedərdim, doyunca ağlayıb içimi boşaldardım. Bircə qəbristanlığa getdiyimi biləndə dalımca düşürdü Qulam. Mən evə qayıdırdım, o isə bəzən qəbristanlıqda ləngiyirdi. Atamın dəfnini görmüşdü və elə bilirdi ki, bir gün torpağı qaldırıb qalxacaq, yenə də onu sığallayacaqdır. Amma son zamanlar ölümün haqq olduğunu o da anlamışdı.
    Bir gün Qulam yoxa çıxdı. Ha səslədim, axtardım onu tapa bilmədim. Axşamüstü Əbdül kişi dedi ki, Qulamı qəbristanlıqda görüb. Getdim. Zavallı dostum atamın sinədaşına qısılıb canını tapşırmışdı. Gözlərim qaraldı gördüyüm mənzərədən. Külüng-bel götürüb qəbristanlığın çölündəki “Papaq” dağının yalında məzarını qazdım. Bilmirəm, duaların ölmüş heyvanlara faydası var, yoxsa yox, amma hər dəfə dostumun da qəbrini ziyarət edib ruhuna dua oxuyuram...

    28 mart 2015-ci il

    • iyul 2022, Rəşid B.

  • 90
Qərib

Roni Xamilyon

Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......

Qatilimi Sevdim

Roni Xamilyon

Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......

Ölsəm unutma

Roni Xamilyon

Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......

Dəli Doluyam

Roni Xamilyon

Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......

Məni Bilmək İstəsən

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......

Xəbərin Olurmu

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......

Heç

Şümşəd Hüseynova

Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......

Apar yanına

Şümşəd Hüseynova

Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......

Səni araram

Şümşəd Hüseynova

Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......

Səssiz çağırış

Şümşəd Hüseynova

Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......