- Sındım — O Hələ də Yazırdı
- Ceyhun Fikrət
-
Müəllif :Ceyhun Fikrət
Qəribədir... Hər gün mənimlədir.
Məni demək olar ki, əlindən yerə qoymurdu.
Bəzən mənə elə gəlir ki, mən onun üçün çox əzizəm.
Bəlkə də elə düşünmək istəyirəm. Amma kim bilir...
Bəzən məndən çay içir, bəzən də su.
Sanki həyatının bir parçasıyam.
Onun səsini, nəfəsini, hətta susqunluğunu belə hiss edirəm —
baxmayaraq ki, mən sadəcə bir fincanam.
Bu gün o qəribə dərəcədə susqun idi.
Həyat yoldaşına belə gülümsəmədi.
Gözlərində dərin bir yorğunluq, sanki görünməyən bir yük vardı.
Mən onu izləyirdim — hər zamankı kimi səssiz, amma diqqətlə.
Birdən dönüb dedi:
– Mənə qəhvə hazırla.
Xanımı qəhvəni gətirdi.
Amma... başqa bir fincanda.
O an içimdə iti bir ağrı hiss etdim.
Qısqandım.
Axı hər səhər onun əllərində oyanmağa öyrəşmişdim.
Bu günsə kənara atılmışdım. Unudulmuşdum.
Sanki içimdəki istilik sönürdü.
“Yəqin, bir daha mənə dönməyəcək...” – dedim içimdə.
Amma bunu dilə gətirə bilməzdim.
Axı mən sadəcə bir fincan idim.
O isə yenə yazı stolunun arxasındaydı.
Əlində qələm, qarşısında ağ vərəqlər — öz dünyasında.
Bəlkə də mən onun üçün doğrudan da dəyərliydim...
Ya da bu, mənim uydurduğum bir nağıl idi.
Bu gün anladım ki, hər şey müvəqqətidir.
Mənim varlığım da, sevgim də, gözləntim də...
Sadəcə, kimlərəsə çay və su vermək üçün yaranmışdım.
Sonra o, mənə tərəf gəldi.
Ürəyimdə bir ümid işığı yandı.
Bəlkə də yenidən onun əllərində olacaqdım.
Əlinə götürdü. Bir anlıq dayandı.
Sonra xanımına baxıb soruşdu:
– Bu fincanı kim sındırıb?
Xanımı təəccüblə dedi:
– Bu, bir neçə saat əvvəl sınmamışdı… bu necə ola bilər?
O, məni diqqətlə seyr etdi.
Mən isə son dəfə onlara baxıb gülümsəmək istədim.
Amma içimdə iti bir ağrı hiss etdim.
Çünki onun gözləri çox kədərli idi. O bilmədi nə etsin. Məni son dəfə əllərinə götürüb baxdı.
Sonra isə məni zibilliyə atdı. Mən daha onu görə bilmədim. Hər yer qaranlıqlaşdı.
Sükut çökdü.
Ətrafımda qırılmış xatirələr uzanmışdı.
Soyuq, səssiz, cansız.
Mən sındım.
Amma o hələ də yazırdı.
Və bəlkə də... məni bir daha heç vaxt xatırlamayacaq.
06 Oktyabr 2025-ci il
- 622
oktyabr 2025, Ceyhun F.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Dağ yol alar Məhəmmədə O gəlməsə dağ tərəfə. Cani-dildən etmək gərək, Təvəkkülü Haqq tərəfə. Nahaq salma qəlbə yara, Haqdadır hər dərdə çara. Talelərin rəngi qara,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Lövhi-məhfuzda bizi uyaran Rəbbimiz var. Qopacaq Vaqiəni anladır açıq-aşkar. Dönə-dönə buyurur Axirətim var deyə, bəlkə biri "kor" deyə, bəlkə biri "kar" deyə. Buyurur diqqət edin......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
güzgülənəm mavi dəniz gözlərində, Sən də, payız günəşitək şölələnib,bərq vurasan. Bitdim artıq bu həsrətin qor-qor olmuş közlərində, Baxışınla içimdəki boşluqları doldurasan.. Bəlkə......
زائـــور اوستاج
Bakı şəhəri, Yasamal rayonu, Milli Qəhrəman Arif Hüseynzadə adına 20 nömrəli məktəb-liseyin 11 “B” sinfi üçün bu gün təkcə bir tədris ilinin deyil, bütöv bir......
Ceyhun Fikrət
Bəzən insanın etdiyi səhvlər illər keçsə də onu tərk etmir. Nə qədər unutmağa çalışsan da, keçmiş bir kölgə kimi arxanca gəlir. Xatirələr səni özün də......
زائـــور اوستاج
(Ədəbi düşüncə) Orta əsr Şərq poeziyasında fəlsəfi düşüncə və sözün etikası Azərbaycan ədəbiyyat tarixində elə simalar vardır ki, onların yaradıcılığı təkcə milli ədəbi......
Tural İsmayılov
Bir pərdəlik fəlsəfi dram — Həqiqət heç vaxt ölmür, yalnız gizlənir — Personajlar Kənan — yaşlı bir müəllim, həyatını həqiqəti axtarmağa həsr etmiş Leyla —......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Dərddi dərdə calanan, hey üst-üstə qalanan. Baxma ki ortalıqda iztirabdı dolanan, . Dözmərəm göz yaşına, qəm dolu baxışına. Qəlbimdəsən getsəm də, dünyanın o......
Tural İsmayılov
Gecənin sükutu mürəkkəb qurumamış vərəqlərimin üzərinə ağır bir duman kimi çökürdü. Pəncərənin önündə dayanıb, uzaqda, qaranlığın içində batan şəhərin işıqlarına baxırdım. Masamın üzərində on birinci......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Göydə ay,ulduzlar yerdə sən və mən, Bir onlar oyaqdır, bir də, sən və mən. Qapılıb gecələr xoş xəyallara, Onlar bizə baxar, biz də onlara. Qalardı......