- Yazmaq
- Zaur Ümumbəşər
-
Bəzən elə olur ki, oturursan heç nə olmur yazmağa. Özünü məcbur etsən də, bir şey çıxmır. Bəzən də olur ki, gecə 5 dəfə qalxıb gedib kağız-qələm götürürsən. Ümumiyyətlə, yazının hansısa əhval-ruhiyyə məqamında gəldiyini düşünürəm. Bu, bir növ ilhamdır. Beyindən keçən təsəvvürlər, elə sürətlə, işıq sürətiylə keçir ki, əlini həmin hərəkət cərəyanına ataraq çox kiçik bir hissə qoparıb vərəqə tökə bilirsən. Bu olur yazının skeleti. Bu, tamamilə içdən gəlir. Bunu bir növ kökəltmək, üzərinə “ət” yığmaq isə bir qədər süni prosesdir. Bu işi o qədər ustalıqla etməlisən ki, həmin bu sünilik, yəni sonradan yavaş-yavaş düşünərək əlavə etdiyin parçalar (“ətlər”), təbii olan və beyindəki təsəvvürlər cərəyanından qopardığın kiçik səmimi hissəni, yəni yazının skeletini kölgədə qoymasın. Yazıda əsas bacarıq, zənnimcə budur. Skelet hissəni yazarkən isə durub düşünmək çox çətin olur. Zira səndən asılı olmadan, axın şəklində gəldiyi üçün dayanaraq, gələn təsəvvürlərə forma verməyə, əlavələr etməyə vaxt edə bilmirsən. Yoxsa, axını dayandırmış olursan və növbətilər unudulur.
Yazının skeleti xammal kimidir. Saf şəkildə düşüncə axınından qopur və özündə heç bir qatışığı barındırmır və insan təxəyyülünü tam olaraq əks etdirir. Amma bunu bəzəməsən, digər insanlar bundan çox şey anlamaz. Çox şit bəzəsən isə mahiyyətdən yayınmış olarsan ki, bu gün əsasən bunu edirlər. İldırım sürətiylə, sanki insanın başının üstündə bir tərəfdən, digər tərəfə axan düşüncə cərəyanından qoparıla bilən skeletin ölçüsü yazanın bacarığını əks etdirir. Bu birmənalı olaraq belədir. Bu hissə, yəni skelet süni ola bilmədiyi və yazının kökünü əks etdirdiyi üçün necə deyərlər, “nə varsa, elə onda var”. O, yalan bir şeyi, süni düşüncələri əks etdirə bilməz. Bunun üzərində işləyərək “kökəltmə” etdiyin proses isə belə deyil. Üstünlük bu prosesə verildikdə - ki, hal-hazırda yazanların çoxu bunu edir – səfsətədən başqa bir şey alınmır.
Skelet hissəni götürmək çox çətin prosesdir. “Əlin yanmalıdır”, çünki onu, müəyyən parça qoparmaq üçün düşüncə cərəyanına soxursan. Bu elə belə alınmır. Sanki balasını dünyaya gətirən məməlinin əziyyətini çəkirsən. Böyük bala daha əziyyətlidir. Böyük parçalar götürənlər var, bunlar artıq öyrəşiblər, aza qane olmurlar. Az miqdar götürdükdə və ya heç götürmədikdə, bədənlərinin müxtəlif nahiyələri ağrayır, sıxılırlar. Bu düşüncə sıxıntısıdır. Hər cür material sıxıntıdan daha əzablıdır.
- 205
mart 2018, Zaur Ü.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......