- "Gül ilə tikanın söhbəti"
- Zahid Şirinli
-
Bir bağçada, səhərin hələ şehini itirmədiyi vaxtlarda, qırmızı bir gül sakitcə açırdı. Ləçəkləri günəşə tərəf uzanmışdı, ətri isə küləklə birlikdə ətrafa yayılırdı. Onun yanında isə hər kəsin diqqət etmədiyi, amma həmişə orada olan bir tikan vardı. Sərt idi, iti idi, səssiz idi.
Gül asta səslə dedi:
— İnsanlar məni sevir. Məni qoxlayır, şəkillərimi çəkir, məni evlərinə aparırlar. Səni isə sevmirlər. Səndən qorxurlar. Niyə belədir?
Tikan bir az susdu. Sanki cavabı ölçüb-biçirdi. Sonra dedi:
— Çünki insanlar gözəlliyi sevir, amma onu qorumağın nə demək olduğunu bilmir.
Gül təəccübləndi:
— Məni qorumaq? Mən onsuz da gözələm. Mənə baxan hər kəs bunu görür.
Tikan sakitcə cavab verdi:
— Gözəllik təkbaşına həmişə zəifdir. Sən məhz mən olduğum üçün bu qədər toxunulmazsan. Mən olmasaydım, səni hər kəs qoparıb atardı, dəyərini bilmədən.
Gül bir anlıq fikrə getdi.
— Amma insanlar məni görəndə gülümsəyir, səni görəndə geri çəkilir.
Tikan dedi:
— Mən geri çəkilmə səbəbiyəm, sən isə yaxınlaşma. Hər ikimiz lazımıq. Yaxınlaşmaq üçün sevgi lazımdır, amma çox yaxınlaşmaq üçün hörmət.
Gül soruşdu:
— Bəs niyə səni pis adlandırırlar?
Tikan cavab verdi:
— Çünki mən həqiqəti deyirəm. Həqiqət isə həmişə bir az ağrıdır. Mən toxunuram, amma yaralamaq üçün yox, həddini bildirmək üçün.
Gül asta səslə dedi:
— Demək, səni sevməsələr də, sən olmasan mən yaşaya bilmərəm?
Tikan gülümsədi, amma bu gülüş görünməz idi:
— Elədir. Sən sevginin simvolusan, mən isə sərhədlərin. Sevgi sərhədsiz olanda tez solur.
Bu zaman bağçaya bir insan yaxınlaşdı. Əlini güldə uzatdı, amma tikan barmağına batdı. İnsan əlini geri çəkdi, sonra diqqətlə, ehtiyatla gülü qopardı.
Gül uzaqlaşarkən tikanı arxada qoydu və ilk dəfə anladı ki, onu dəyərli edən təkcə gözəlliyi yox, yanında duran səssiz qoruyucusu imiş.
Bağçada yenə sakitlik oldu. Tikan yerində qaldı, amma artıq tək deyildi. Çünki o bilirdi:
Hər gözəl şeyin yanında bir az sərtlik olmasa, dünya onu çox tez məhv edər. - 491
dekabr 2025, Zahid Ş.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......
Şümşəd Hüseynova
Hər daim özümdən uzaqlaşan zaman qaçdığım tək yer var: qələm və vərəq. Bu hər daim belə olub. Hələ uşaq zamandan incəsənətə meyilli biri olmuşam. Nəticə?......
Şümşəd Hüseynova
İnsanlar gedər, xatirələri qalar. Bir insanın səsini, qoxusunu, hətta üzünü belə unuda bilərsiniz, fəqət heç zaman sözlərini, tutmadığı vədlərini unuda bilməzsiniz. Qələmimdə sevgi daim müqəddəs......
Şümşəd Hüseynova
Mən səni dərman bilərdim Sən dərdimə dərdmi qatırsan? ya gəl yanıma, ya burax məni, Sevgimi oyuncaqmı sanırsan? Sənsiz dözmək olmur, . Hara gedim? Kimə deyim......
Şümşəd Hüseynova
Bir yaz axşamı Ay işığında görsəm üzünü, duysam səsini. Kim deyər bezmişəm nur camalından. Ay mənim, bəxtimin qara taleyi. Səni sevmişdim günəşli bir gün, necə......