- Böyüməyən qız
- Vüsalə Qələndərli (Sadıqova)
-
Yenə dərsdən çıxmışıq, uşaqların gülüş səsi qulaqlarımı batırır, mən gülməyi çoxdan unutmuşam... anaların nəvazişlə dediyi "qızım, necəsən"? "Bəlkə acsan mələyim?"- sözləri məni qıcıqlandırır, hər kəsin rahatca addımladığı yollar məni yorur, niyə axı, məyər mən çox pis uşağam? Axı mən belə deyildim, niyə gözlərim sözümə baxmır, niyə isladır onsuz da təmiz olmayan köynəyimi, bu qədər göz yaşım, yuyacaqmı çoxdandır rəngini aça bilmədiyim köynəyi...
Niyə çiyinlərim sözümə baxmır, hər kəsin rahatca götürdüyü çantanı mənim çiyinlərim götürmür, niyə düşür çiyinlərim, bükülür belim, axı hələ qocalmamışam... Niyə üşüyürəm, hər kəs anasının ovuclarında isidərkən əlini, bəs mənim əllərim niyə isinmir?..
Əlbəttə, axı mənim anam yoxdur, anam yoxdur ki, ovuclarıyla sıxa balaca barmaqlarımı, isidə, isti nəfəsiylə isidə məni, ağır məktəbli çantamı ala mən yorulanda dincələ çiyinlərim, ağlayanda qoymaya, uşaqlar kimi təmiz geyindirə, əlbəttə, axı mənim anam yoxdur...
Gedirəm, yol hey yorur məni.... fikirlər başımda dumanlanır, hamını anası sevərkən mən sevgisizlikdən sıxılıram, doğmam uzaqlardaykən yad ana, daha doğrusu uşaqların dilinin əzbəri olan "Ögey anam"ın soyuq baxışlarından buz bağlamışam. Kimə deyim, bu gün yenə üzüldüyümü, bu gün yenə anam üçün darıxdığımı, bəzən də anamdan küsdüyümü, axı anam məni atmalı deyildi, bəlkə də səhv edirəm amma məncə dözməliydi, ya da məni özüylə aparmalıydı, axı mən onun qızıydım, atamın yanında qoyub gedəndə bilmirdimi ki, bir gün onunçün ağlayacam, əziləcəm... Atamdan da küsürəm, anamla ayrılanda demədimi qızım neynəyər anasız...
Yolum evə sarıdı, hamı gülüşür, hay-küylü küçələr mənə dar gəlir, axı gedəcəyim ünvanda mənə "xoş gəldin!"- deyib halımı soruşan olmayacaq... Axı getdiyim ünvan doğma evim olsa da orada mənə doğmalıq göstərən yoxdu...
Mən nə danışıram axı, doğma atam var, məni sevirdi.. əvvəllər... nənəm də var, babam da, hələ yad anamın əzizlədiyi doğma bacılardan danışmıram, onlar bacılarımdı, məni anaları sevməsə də onları sevirəm mən, bacım olduqları üçün yox, uşaq olduqları üçün... Axı atam onları daha çox sevir, ona əzizim deyən çoxdu, mənə isə yalnız nənəm deyir, o da hər dəfə anamı gözümdən salmaq istəyəndə düşür gözümdən, axı nə də olsa anadır, necə qıyaram ona...atam da əzizlərdi məni əvvəllər, amma anamı unutduğu kimi daha mənə dediyi gözəl sözləri də unudub...
Gedirəm... xəyalımdakı balacalığımla baş-başa qalan "kiçilmiş" böyüklüyümlə bərabər gedirəm... o qədər də böyüməmişəm, amma özümü qocaman hiss edirəm. Hansı xatirəni silim ki yaddaşımdan.. ən çox incidəni isə heç siləmmirəm, o kiçik yaşlarımın xatirəsi nə yaman böyükmüş... sabahı şilləylə açmışdım, ögey ana nədir onda bilmişdim, qaçdım, hey qaçdım, uzaqlara yox, məni öz qızı kimi sevən bir xalanın yanına, göz yaşlarımı silib məni sakitləşdirmişdi. Bu vaxt arxamca gələn ögey anamın ayaq səslərindən titrəməyə başladım... amma şikayət etməzdim, çünki qorxurdum, əgər atam bilsə onu da anam kimi atacaq və bacılarım da anasız qalacaq, axı mən böyüklər kimi qəddar deyildim, nə döyməzdim, nə də incitməzdim...
Off niyə getmir ayaqlarım, niyə xatırladım yenə olanları... mən ki hər gün yaşadım o ağrıları, məni yalnız analığım döymədi, ən çox anasızlığım döydü, hər səhər uşaqlarıyla oynayan anaları gördükcə, əzizlənən uşaqları gördükcə mən döyülürdüm sanki...
Niyə nəfəsim dayanır, sıxılıram, deyəsən xəstəliyim tutdu yenə, offf bu öz-özümlə etdiyim söhbətlərdən sonra həmişə niyə belə oluram, yaman pis xəstəlik tapmışam..
Qoy gülüm halıma... nə qədər həkimlərə apardılar, kimsə bilmədi ki xəstəliyimin səbəbini, hər yeri sağlamdır dedilər, bax belə sıxılanda da "artistlik" edir dedilər.. Kimsə anlamadı xəstəliyimi, kimsə, heç həkimlər belə bilmədilər ki mənim xəstəliyimin adı anasızlıqdır, o balaca ürəyimin bir küncündə yuva salan anasızlıq, mən sevgiylə böyümək istəyirdim, amma içimə saldığım yaralar qoymur böyüyüm, yaşım artdıqca kiçilirəm mən,
Yox, bu dəfə lap pis oldum...nədənsə yıxılıram, ayağa qalxa bilmirəm, birtəhər çantamdan qələm kağız götürüb bir iki kəlmə yaza bilsəydim.. " ürəyim yaman sıxılır, kimsə inanmırdı amma mən bilirdim ki çox dözə bilməyəcəm, çox zəifləmişəm... ana... ana... səni görmədən ölmək istəməzdim...heyif.. bu dəfə də tutmadın əlimi... bağışla ana... səndən küsdüyüm üçün bağışla.. sən məni atdığın kimi mən də səni atdığım üçün bağışla.."
PS: Bu real həyatdan götürülmüş bir hekayədir. Anasından ayrılığın iztirabına dözə bilməyərək xəstəlik tapan bir qız uşağından bəhs edir. Ayrılarkən ən çox əziyyəti uşaqlar çəkir, uşaqların gələcəyini məhv etməyin...
- 339
oktyabr 2017, Vüsalə Q. (Sadıqova)
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......