...
  • Boş otaqdakı stul
  • Tural İsmayılov
  • Adam hər axşam evə qayıdanda əvvəlcə işığı yandırmırdı.

    Qaranlıqda bir neçə dəqiqə oturur, pəncərədən küçəyə baxırdı. Küçə işıqları qarşıdakı binaların divarlarına düşür, insanların kölgələri bir-birinin ardınca yox olurdu. Hər kəsin gedəcək bir yeri vardı. Onun isə yalnız qayıdacağı bir ev.

    Otaqda bir stul vardı. Heç kim oturmurdu həmin stulda. Adam onu illər əvvəl almışdı. Nə üçün aldığını xatırlamırdı. Bəlkə qonaq gələr deyə. Bəlkə bir gün yanında kimsə oturar deyə. Bəlkə də insan bəzən gələcəyinə əşya alır, sonra gələcək gəlmədiyi üçün əşya keçmişin yadigarı olur.
    Stul həmişə pəncərənin qarşısında dayanırdı.

    Bir gecə adam stula baxıb düşündü:
    “Bəlkə də mənim bütün problemim budur. Mən boş qalan yerləri insanlardan çox əşyalarla doldurmuşam.”
    Sonra güldü.
    Çünki insanın özünə etiraf etdiyi həqiqətlər heç vaxt gülməli olmur.
    Ertəsi gün stulu çölə çıxarmaq qərarına gəldi.
    Qapını açanda qarşısında qonşusunu gördü. Yaşlı qadın idi. Əlində bazarlıq torbaları vardı.
    — Bunu hara aparırsan? — deyə qadın soruşdu.
    — Bilmirəm.
    — Onda niyə aparırsan?
    Adam cavab vermədi.
    Qadın stula baxdı.
    — Bəzən insan nədənsə qurtulmaq istəyəndə onu əvvəlcə özü ilə birlikdə daşıyır.
    Bu sözlər adama qəribə gəldi.
    — Sizcə, mən nəyi daşıyıram?
    Qadın çiyinlərini çəkdi.
    — Mən bilmirəm. Amma sən bilirsən.
    Qadın getdi.

    Adam isə stulla qapının ağzında qaldı. Bir müddət sonra stulu yenidən içəri gətirdi. Həmin gecə ilk dəfə onun üstündə özü oturdu. Və başa düşdü ki, illərdir boş saxladığı stul əslində heç kimi gözləmirmiş.
    Özünü gözləyirmiş.

    İnsan bəzən bütün ömrünü başqasının gələcəyi gün üçün yaşayır. Bir gün kimsə gələcək, onu anlayacaq, həyatına məna verəcək, içindəki boşluğu dolduracaq.
    Amma heç kim gəlmir.
    Çünki insanın içindəki bəzi boşluqlar üçün başqa insan nəzərdə tutulmayıb.
    Onları insan özü ilə doldurmalıdır.
    Adam pəncərədən küçəyə baxdı.
    Hər şey əvvəlki kimi idi.
    Amma o, əvvəlki kimi deyildi.

    Çünki ilk dəfə tənhalığını düşmən kimi yox, özünə aid bir həqiqət kimi qəbul etmişdi.
    Bəlkə də insanın yetkinləşməsi elə budur: həyatın səndən götürdükləri ilə barışmaq yox, onların yerində qalan boşluğa baxa bilmək.
    Səhər açıldı.
    Adam stulu pəncərənin qarşısından götürüb masanın yanına qoydu.
    Artıq boş görünmürdü.
    Çünki üstündə kimsə oturmuşdu.
    Özü.

  • oktyabr 2026, Tural İ.

  • 279
Avropalı görkəmli məsul katib.

Feyruz Muradov

Avropalı görkəmli məsul katib Xeybər İgidəliyev redaksiya ilə əməkdaşlığa başladığım vaxt məsul katib işləyirdi. Onunla redaksiyada az-az rastlaşırdım. O vaxtlar aramızda demək olar ki, heç......

Bir məqalənin izi ilə.

Feyruz Muradov

Ön söz : Uzun illər Şirvannın yerli mətbuatıda müxtəlif mövzuda yazılarla çıxış etmişəm. Mənim haqqımda bir yazı yazıla biləcəyi haqda heç vaxt düşünməmişəm. Amma uzun......

Mən bir payız yolçusuyam

Təranə Dəmir

Küləyim var,yağışım var, Enişim var,yoxuşum var, Hər açılan səhərlərin, Hər qaranlıq gecələrin Yanağında göz yaşım var. Baxışımda xatirələr, Kirpiyimdə qəm gül......

Pəncərədən uçan balıq (absurd hekayə)

Tural İsmayılov

Bir gün balıq akvariumdan çıxıb pəncərəyə qondu. Evdəki pişik təəccüblə soruşdu: — Sən nə edirsən? Balıq cavab verdi: — Uçmağı öyrənirəm. — Axı sən balıqsan!......

Doğma rayon

Şəhriyar Mürsəl

Mən məcburi köçkün ailəsində doğulsam belə, məcburi köçkün sayılmıram. Laçın ata-baba vətənimdir. Laçının təbiətinin vurğunu olsam belə, öz vətənim sayılmır. Uşaqlığım Ağcabədi rayonunda keçib. Bütün......

Məmmədəli kişi ilə dioloq

Şəhriyar Mürsəl

Məhəllədə qonşumuz Məmmədəli kişi mənə yaxınlaşdı, başladı yenə söhbətə: — Ayə, filankəsin oğlu, filankəsin qızı 50 bal yığdı, 500 bal yığdı. Bəhmənkəsin qızı ərə getdi,......

Patriarxal nədir? Azərbaycan cəmiyyətində varmı?

Şəhriyar Mürsəl

Patriarxal — kişilərin ailədə, cəmiyyətdə və idarəetmədə əsas söz sahibi olduğu sosial quruluşa deyilir. Azərbaycanda patriarxallıq dövlət idarəçiliyi səviyyəsində olmasa da, cəmiyyətin bir hissəsində və......

Arazın taleyi

Şəhriyar Mürsəl

Bu gün qonşumuz Məmmədəli kişi zəng edib dedi: — Bəs bizim uşaq 11-ci sinifdə oxuyur. Ona məsləhət ver. Nəsə, telefonu verdi oğlu Araza. Söhbətə başladım.......

Sevmədim dünyanın mən tərəfini

Təranə Dəmir

Heç kimə qaynamır qanım haçandı, Açılmır sabahım,danım haçandı, Neynirəm isinmir canım haçandı, Don vurub könlümün gün tərəfini. Baş əyib getmişəm qədərə,neynim, Vermişəm bir ömrü hədərə,neynim,......

Fəlsəfə işığında

Firuz Mustafa

Bir daha fəlsəfə haqqında... Təkcə hansısa elmi auditoriyada deyil, hətta sosial şəbəkələrdə də arabir bu cür suallarla rastlaşırıq: “Filosof kimdir?”......