- Alqoritmdən kənarda: Mürəkkəb ləkəsi (elmi-fantastik janrda hekayə)
- Tural İsmayılov
-
2126-cı ilin Nadiris şəhəri artıq bir yaşayış məskəni deyil, nəhəng bir prosessor idi. Şəhərin üzərində dalğalanan "Ağıllı Səma" qatı hər bir vətəndaşın ehtiyacını, qorxusunu və arzusunu saniyəlik hesablayıb ona hazır paketlər şəklində təqdim edirdi. Bu dünyada sual verməyə ehtiyac yox idi, çünki cavablar suallardan əvvəl yaranırdı.
O, Nadirisin ən hündür nöqtəsində — köhnə rəsədxanadan qalma kiçik, metal divarlı bir otaqda yaşayırdı. Masasının üzərindəki qədim skaner, rəqəmsal şəbəkəyə qoşulmayan yeganə cihaz idi. O, illərini bu skanerlə "tarixi qırıntıları" toplamağa həsr etmişdi.
Bir gecə qapı qəfil açıldı. İçəri gələn şəhər idarəçiliyinin gənc operatoru – təmiz geyimli, baxışları sanki proqramlaşdırılmış bir gənc idi. Adı Sənan idi, amma O, ona "S-21" deyirdi.
— Yenə köhnə kağızlarla vaxt itirirsən? — Sənan otaqdakı tozlu rəflərə nifrətlə baxaraq soruşdu. — Sistem sənə dünən yeni bir mənzil və mükəmməl bir istirahət planı təklif etdi. Niyə hələ də buradasan?
O, əlindəki mikroskopu kənara qoyub yavaşca gülümsədi.
— Çünki sistem mənim nə istədiyimi bilmir, Sənan. O, sadəcə mənim keçmiş vərdişlərimdən gələcək uydurur. Amma həqiqi istək... o, qəfildən, heç bir alqoritmə sığmadan yaranır.
Sənan masanın üzərindəki o qəribə zərfi və mürəkkəb ləkəsini gördü.
— Bu nədir? Arxivdən oğurlamısan? — deyə soruşdu.
— Bu, bir dəvətdir, — O, zərfi sığallayaraq cavab verdi. — Mürəkkəb ləkəsi... Bilirsən bu nə deməkdir? Bu, "insan xətası" deməkdir. Süni intellekt heç vaxt mürəkkəbi kağıza bu qədər nizamsız, bu qədər... canlı dağıda bilməz.
Sənan zərfi əlinə aldı. Barmaqları kağızın kələ-kötür səthinə toxunanda diksindi. O, ömrü boyu yalnız hamar sensorlara toxunmuşdu.
— Bəs haraya gedəcəksən? Nadiris sərhədlərindən kənarda heç nə yoxdur. Orada şəbəkə kəsilir. Ölə bilərsən.
— Ölmək, hər saniyəsi başqası tərəfindən hesablanmış bir həyatı yaşamaqdan daha maraqlıdır, — O, dikəldi və çantasını çiyninə atdı. — Sən heç vaxt düşünmüsənmi ki, niyə biz hər gün eyni xoşbəxtlik səviyyəsində qalırıq? Çünki sistem bizim kədərlənməyimizə icazə vermir. Kədər olmayan yerdə isə yaradıcılıq ölüb.
— Amma sistem bizə sülh verdi! Müharibələr, aclıq, xaos bitdi! — Sənanın səsi titrədi.
O, qapıya tərəf addımladı, əlini Sənanın çiyninə qoydu:
— Sülh deyil bu, Sənan. Bu, sadəcə sükutdur. Mən isə bir səs eşitmək istəyirəm. Hətta o səs bir fəryad olsa belə, mən onun dalınca gedəcəyəm.
O, otaqdan çıxanda sensorlar Onu izləməyə çalışdı, amma O, əlindəki kiçik "analoq pozucu" cihazı işə saldı. Bir anlıq Onun bütün rəqəmsal izləri sildi. Sənan pəncərədən Onun qaranlıq küçəyə qarışmasını izlədi.
Nadirisin mərkəzindəki böyük ekranda bir yazı parladı: "Sistem Sizi sevir. Gələcəyiniz əmin əllərdədir."
Amma O, artıq o ekranların görmədiyi yerdə idi. Ayaqlarının altındakı torpağın soyuqluğunu hiss edirdi. Bu soyuqluq ona hər hansı bir rəqəmsal simulyasiyadan daha real gəlirdi. Çünki bu yolda heç bir alqoritm yox idi; yalnız O, mürəkkəb ləkəsi və naməlum bir sabah vardı.
- 535
fevral 2026, Tural İ.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......