- Yağış qadın
- Şümşəd Hüseynova
-
İnsanlar gedər, xatirələri qalar. Bir insanın səsini, qoxusunu, hətta üzünü belə unuda bilərsiniz, fəqət heç zaman sözlərini, tutmadığı vədlərini unuda bilməzsiniz. Qələmimdə sevgi daim müqəddəs olub. Daim zirvədə, təmiz və saf qalıb. Bizlərə göstərilməyən həmin sevgi bizlərə “sevgi sağaldır” deyə qələmə verilib. Mənə görə sevgi hər daim sağaltmaz. Sevgi bəzən yaraladığı yerdən güllər açdırar. Belə olmasaydı, “Leyli və Məcnun” bu qədər tanınmazdı.
BÖLÜM I
O, qadın olaraq dünyaya gəlmişdi və bu ona ilk gündən Tanrı tərəfindən bəxş edilən bədbəxtlik idi. Ən azından bunu belə qəbullanmışdı. Doğulduğu ilk andan etibarən “evlənməli” olduğu deyilirdi. Bu söz onu bəzən sevindirsə də, çox zaman qorxudurdu. Sevməsə idi nə olacaqdı? Bir şeyi unudurdu... sevmək hüququ belə əlindən alınmışdı.
Bir yaz səhəri “ərə verdilər”. Bir payız gecəsi çöllərə düşən qadını. Ulduz tək parlayan qönçənin ləçəklərinə yağış suyu doldu və ləçəkləri düşməyə başladı. İlk zərbəni isə heç sevmədiyi insana verilməklə aldı. Geri dönüşü yox idi, çünki “ata evindən gəlinliklə çıxan qadın həmin evə yalnız kəfən ilə dönə bilərdi.”
Özünü tanımadan ailə qurdu və zəif çiyinlərinə bir yük daha yükləndi. Yükləndi... yükləndi...
Bir gecə özünü çölə atdı... həm də bütün qorxularına rəğmən. Evdən çıxan zaman payız yağışı amansızca yağırdı. Yağışın hər damcısı torpağa dəydikcə tap-tap çıxan səslər insana həm vahimə, həm də həzz verirdi. Başını yuxarı qaldırdı. Göy üzündə tək bir ulduz belə yox idi. Sanki bu gecənin ulduzu o idi. Axırıncı dəfə nə zaman belə hiss etmişdi? Bilmirdi... düşünməyə çalışdı, ancaq yadına düşmədi. Bəlkə yaşamışdı, bəlkə də bu hisslər ona təmiz yad idi. Başını yenidən yuxarı qaldırdı və bu zaman yağışın şirin suyu ilə duzlu və ağrılı göz yaşı bir-birinə qovuşdu. İllərdir buna möhtac kimi... Qəribə hisslər idi... çox dərdi var idi, fəqət o quş kimi idi. Sanki bu gecə bütün dünya onun seyrəngahına çıxmışdı.
Cibində sadəcə əlli manatı var idi. Qaçmaq üçün yığmamışdı bu pulları, sadəcə insan ağlı... lazım olar deyə yığmışdı. Əvvəllər ailəsi qarşıladığı ehtiyaclarını indi yoldaşı qarşılayırdı bir uşaq kimi. Bədəni yağışın suları ilə islanmış və üşüyürdü, fəqət bu hiss belə ona gözəl təsir edirdi.
Bir müddət qaranlıq yollarda yeridi, sonra bir skamyada oturdu. Paltarı su olsa belə... Yoldaşı daim onu sevmiş və qayğı verməyə çalışmışdı, ancaq o bir insan idi. Sevmədiyi bir insana toxunur və buna görə hər gün özünə lənət oxuyurdu. Kim bilir, bəlkə də öz lənətləri özünü tuturdu.
Ardı var… - 92
iyul 2026, Şümşəd H.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Hər sabah dan baxışınla sökülür, Al yanaqlar,xoş qəmzəli üz sənin. Səni görcək könül gülür,üz gülür, Qələm qaşlar,mavi dəniz göz sənin. .......
Şəhriyar Mürsəl
Məsələn: Mən bilirəm ki nəyinki pulsuz heç 800 manat maaşla qadını sevmək olmaz.Əlbəttə qadınlar düz edir. Axı bir kişi 800 manat maaşla qadına hansı həyatı......
Şəhriyar Mürsəl
Maarifsiz i maarifləndirmək asandır. Amma həqiqəti görüb yenə də cəhaləti seçən, faktı eşidib inadından dönməyən öz fəlakətinin memarıdır. ~...
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......