- Sınaq
- Səma Seyid
-
Səbinə adlı əxlaqlı və tərbiyəli xanım vardı. Birinci övladını dünyaya gətirməyə
-ana olmağa hazırlaşırdı. Ancaq bu dövr onun üçün elədə asan keçmirdi.
Yaşadığı ailədə çoxlu söz-söhbətlər olurdu. Buna baxmayaraq o bacardıqca fikir
verməməyə çalışırdı. Və artıq vaxtdır, Səbinənin birinci övladı dünyaya gəlir.
Ancaq uşağın başında gözlə görülə bilən bir şiş əmələ gəlir. Bu Səbinəni çox
qorxudur. Həkimlərin müayinəsindən sonra balaca körpədə beyin təyziqi
diaqnosu qoyulur. Bir neçə kurs müalicədən sonra tədricən şiş çəkilməyə
başlayır.
Bu körpəyə əvvəl ailə ad qoymaq istəmədi. Körpənin öləcəyini düşünmüşdülər.
Ancaq körpə bu dünyadan elə bərk yapışmışdı ki, sanki həkimləri belə mat-
məhəttəl qoymuşdu. Həkimlər artıq körpənin vəziyyətinin yaxşı olduğunu
dedikdən sonra ad qoymaq məsələsi gündəmə gəldi. Uzun bir söz-söhbətdən
sonra körpəyə Teymur adının qoyulması qərarına gəlindi. Teymur gündən-günə
yaxşılaşır, həyata daha da möhkəm sarılırdı.
Həkim Teymurun valideynlərinə ildə bir dəfə müayinəyə gəlinməsini deyirdi.
Və beləcə hər il Teymurun valideynləri onu həkim müayinəsinə aparıb
gətirirdilər. Günlərin bir günü yenə həmin müntəzəm olunan müayinələrdən biri
idi. Valideynləri Teymuru həkimə aparmaq üçün yola düzəlirdilər ki, Teymurun
ata nənəsi buna mane oldu. Uşağı həkimə aparılmasına narazı olduğunu dedi.
Taleh və Səbinə yəni Teymurun valideynləri böyüklərinin sözünə baxaraq
həkim müayinəsinə aparmadılar.
Bu hadisədən illər keçdi. Teymur ildən ilə əsəbləri gərginləşirdi. Və artıq
Teymurun 25 yaşı vardı. Çox əsəbi və sözə qulaq asmayan oğlan olmuşdu.
Valideyinləri nə etsin heç özləridə bilmirdi. Artıq beş il də belə gərginliklə keçib
getmişdi. Düzələn heçnədə yox idi,bir az da gərginlik artırdı. Artıq Teymurun 30
yaşı vardı. Bir qız sevdi, həmdə çox sevdi. Amma təəssüflər olsun ki Teymurun
belə əsəbi gərginliyinə görə qızın ailəsi bu evliliyə razı olmadı.
Sevdiyini itirən Teymur birazda pis olmuşdu. Bütün həyatdan ümidini üzmüşdü.
Bu hadisədən bir il keçir və Teymur ümidsiz bir şəkildə həyatına küsmüş bir
şəkildə həyatına davam edir. Ad günü gəlib çatır. Həmin gün heç kim
Teymurdan xəbər ala bilmir. Sən demə Teymur ad günündə intihar edibmiş. Öz
evlərinin padvalında Teymurun cansız cəsədini görən ana, ata çox pis vəziyyətə
qalırlar. Amma edəcək heç bir çarə qalmır. Ediləcək çarə indi yox əvvəllər idi.
Həkim müayinəsinə vaxtı-vaxtında aparılsaydı bu həddə gəlib çatmazdı. - 557
iyul 2024, Səma S.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......