- Kərəməlinin Paxıllığı - Hekayə
- Nəriman Mahmud
-
KƏRƏMƏLİNİN PAXILLIĞI - Nəriman MAHMUD
(Hekayə)
Bahadır kişi bir az kasıbyana yaşasa da, kəndin sayılıb seçilən adamlarından idi. Heç kəslə işi olmaz, kimsənin paxıllığını çəkməzdi. Ağsaqqallığı, ağıllı məsləhətləri də vardı. Dilindən acı söz çıxmaz, əlindən bəd işlər gəlməzdi Bahadırın. İmkan tapanda özündən kasıblara yardım əlini də uzadardı. Belə xasiyyətinə görə üç-dörd nəfər hal-qılıqsız adamdan savayı, kənd camaatının hamısı onun hörmətini gətirər, məsləhətlərinə qulaq asar, bir sözünü iki eləməzdi. Bu da həmin o üç-dörd nəfərin xoşuna gəlməzdi.
Amma bu azlığın içərisində Kərəməli adında birisi vardı ki, zalımlığı, eqoistliyi, paxıllığı və necə deyərlər, əlləm-qəlləmliyi ilə kənddə ad çıxarmışdı. Yetdiyinə yetər, yetmədiyinə daş atardı. Ancaq Kərəməlinin daldan atdığı daş da çox vaxt topuğa yox, xoşlamadığı adamların birbaşa ürəyinə dəyər, qəlbini qırar və sanki o da bundan ləzzət alardı. Bir sözlə, Kərəməlidə zərrə qədər də insaf və mürvət, mərifət və qanacaq yox idi. Dədə-babasından qalma var-dövlət, pula çevirdiyi qır-qızıl onu quduz it kimi qudurtmuş, cızığından çıxartmışdı. Özündən başqa heç kəsin irəli getməsini, var-dövlət sahibi olmasını istəmirdi. Kərəməli həm də həddən artıq xəsis idi. Yığdığı pulları xərcləməyə, övlad-uşağına sərf etməyə əli gəlməzdi.
Kərəməli evdə saxladığı pulunun say-hesabını da itirmişdi. Və qəribə idi ki, belə bəd xasiyyəti ilə gündən-günə varlanır, bu da kənd camaatını təəccübləndirirdi. Daha “paxıl artmaz” kimi atalar sözünə, el məsəllərinə inanmırdılar. Bahadır kişi isə adamları səbirli olmağa çağırır, “bunu bilin ki, yerin-göyün sahibi var, belə getməz”, - deyə camaatı inandırmağa çalışırdı. Onun axır vaxtlar tez-tez işlətdiyi bu kəlmələr Kərəməlinin də qulağına çatmış və Bahadıra əməlli-başlı ziyan vuracağına söz vermişdi. Amma hardan başlamalı? Sanki savab iş görəcəkmiş kimi buna görə elə hey fikirləşir, yuxu da yatmırdı.
Pul saymağı yaxşı bacarsa da, Kərəməli savadsızın biri idi. Məktəbin canı ondan qurtarsın deyə, “tramvay altında qalmış” “3” yazıb attestat versələr də, dördüncü sinifdən bu yana kitab üzü açmamışdı. Kitab-dəftər görəndə elə bil qutuda ilan görərdi. İllah da ki, dəqiq elmlərdən, xüsusilə fizikadan lap zəhləsi gedərdi. Dərsdə uc-qulağından eşitdiyi Nyutonun adı çəkiləndə sanki var-dövlətinə, qır-qızılına, bir sözlə, mirasına sahibləndiyi dədə-babasının goruna söyərdilər. Arximedin adı gələndə elə bil başına bir vanna qaynar su tökərdilər. Bu adamla bağlı yaddaşında ilişib qalan isə təkcə “evrika” sözü idi. İnsafən bunun Azərbaycan dilində “tapdım” anlamına gəldiyini də unutmamışdı. Amma indi Arximed də, onun vannadakı kəşfi də karına gəlmişdi. Gecənin bir aləmində “evrika, evrika”, - deyib ucadan qışqırdı. Cəld ayağa qalxıb pal-paltarını geyinərək evdən çıxdı...
Səhərin alaqaranlığında Bahadır kişinin həyətinə çoxlu adam toplaşmışdı. Yaxın qonşusu Kərəməli də həmin adamların içində idi. Yayın cırhacırında Bahadırın min bir əziyyətlə biçib tökdüyü, yığıb-yığmaladığı, toplayıb düzəltdiyi böyük ot tayasına od düşmüşdü. Səhərin açılmasına təxminən iki saat qalmış baş verən yanğından xəbər tutan qonşular, özlərini yetirib əllərindən gələni etsələr də gec idi. Taya tamamilə yanıb külə dönmüşdü.
Hər kəsin xeyir-şərinə yarayan Bahadır kişiyə kimsənin ziyan vurması heç kimin ağlına gəlmirdi. Kənd camaatının, elə Bahadırın da şübhələndiyi bir adam varsa, o da adamlara qarışıb təəssüflənən, zahirən kədərli görünsə də, iç dünyasında toy-bayram havası çalınan Kərəməli idi. Amma kimsənin sübutu yoxuydu deyə, üstünə getmək istəmirdi. Kərəməli də ki, işini ehtiyatlı görmüş, hadisə yerində heç bir iz qoymamış, dəlil-sübut üçün ipucu verməmişdi. Yanğınla bağlı tək verdiyi bir şey varsa, o da ağızucu təsəlli idi.
Kərəməli Bahadıra boğazdan yuxarı dil-ağız eləyib evinə qayıtdı. Adəti üzrə illərdən bəri yığdığı pullara baxmaq istədi. İçərisindəki pulla birlikdə iri sellafon torba yoxa çıxmışdı. Özü kimi əlləm-qəlləm olan13 yaşlı oğlu Nəsibdən şübhələnən Kərəməli onu yanına çağırdı. Uşağı dilə tutub şirnikləndirdi, bahalı velosiped vəd verdi. Bu qədər var-dövlətin içərisində atasının xəsisliyinin əzabını yaşayan Nəsib də velosipedə susayıb gizlətdiyi pulun yerini nişan verdi. – Pulları srağagün gecə qonşumuz Bahadır əminin ot tayasının altında gizlətmişəm, - dedi. Oğlundan bu sözü eşidən Kərəməli tappıltı ilə yerə sərilib canını tapşırdı. Onun dəfn mərasimində on beş-iyirmi nəfər yaxın-uzaq qohumdan, bir də özü kimi üç-dörd əlləm-qəlləm kənd adamından başqa kimsə yox idi.
- 256
oktyabr 2017, Nəriman M.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......