- Qəmişini çək də...
- Meyxoş Abdullah
-
Qəmişini çək də...
Görürsən, birinin biriylə sözü çəpləşəndə qayıdıb deyir ki; - “Ə, qəmişini çək də!..”
Oturub fikirləşirsən ki, a balam, görəsən bu “qəmiş” nə olan şeydir ki, onu çəkəndə mübahisə də kəsilir. Doğurdan da, bu barədə çox düşünüb-daşınsam da, sonda bir nəticəyə gələ bilmirdim. Tərslikdən bu “qəmiş” məsələsini kimdən soruşurdumsa, həmin adamlar da gözlərini döyə-döyə üzümə baxmaqdan savayı bir söz demirdilər. Əlqərəz, bu “qəmiş” məsələsi bir kal armud olub qalmışdı boğazımda, nə aşağı gedirdi, nə də yuxarı.
Hə, bir gün necə oldusa yaşlı bir kişiylə rastlaşdım və mənim başımı xarab edən bu məsələni açıb ona söylədim. Bu qoca çoxbilmiş kişiydi, o dəqiqə də məsələni anladı və bu zəhrimara qalmış “qəmiş” məsələsini açıb mənə söylədi.
Bilirəm, indi sizi də maraq götürüb ki, ayə, bu nəmənə şeydi, bunu bizə də danış da...
Elə isə qulaq asın.
Deyir, keçmişdə bir şəhərdə varlı-karlı bir tacirin bir qəlyanaltısı varmış. Bura imkanlı adamlar yığışıb həm çay içər, həm də nəşələnərmişlər. Nəşələnmək də beləymiş, adamlar dükanın ortasında kürsü qurub, dövrələmə oturar, ortaya da iri bir qəlyan qoyub, onun odluğunu nəşəylə doldurarmışlar. Sonra da özləriylə götürdükləri müştükləri qəlyanın ucuna taxıb növbəylə nəşədən sümürər və bala-bala hallanarmışlar. Və buna görə də dükan sahibinə müəyyən haqq ödəyərmişlər, məsəl üçün on manat pul verərmişlər.
Həmin otağın künc-bucağında da varlılara nisbətən bir az kasıb olan adamlar oturub, nəşə çəkənlərin havaya püskürdükləri tüstüdən udaraq keflənərmişlər. Amma onlar qəlyan çəkənlərə nisbətən dükan sahibinə bir az pul ödəyərmişlər, məsələn beş manat.
Məlumdu ki, bu işin xəstəsi olan, amma ciblərində pulu olmayan bir qrup tüfeyli şəxslər də varmış ki, onlar da bayırda gözlərini döyə-döyə qalarmışlar. Çünki bu cür adamların əllərinin aşağı olması imkan verməzmiş ki, onlar da içəridəkilər kimi oturub bala-bala qəlyan çəkə və yaxud da, küncdə oturanlar kimi havaya buraxılan tüstüdən udub hallanalar. Odur ki, belə adamlar da biclik işlədərək uzun qəmış tapıb, içini təmizlər və bayırdan bir deşik tapıb qəmişi dükanın içinə soxaraq başlarmışlar növbəylə içəridəki tüstühü sümürməyə.
Beləcə, bir az vaxt keçəndən sonra otağın içində oturub yarıpulla tüstü udanlar baxıb görərlərmişlər ki, otaqdakı tüstü yavaş-yavaş azalır. Belə olan halda onlar haray-həşir salıb ora-bura vurxunarmışlar ki, balam, görəsən bu tüstü niyə yoxa çıxır. Onda baxıb görərmişlər ki, bıy, otağın küncündən kimsə qəmiş salıb içəri. Tez dükan sahibini çağırıb məsələni ona başa salarmışlar. Dükan sahibi də tez bayıra çıxıb, dükana qəmiş salanların üstünə qışqırıb deyərmiş: - “Ə, qəmişini çək də...”
- 104
dekabr 2017, Meyxoş A.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......