- Zəfər Günü
- Şümşəd Hüseynova
-
Qarabağım... Vətənimin hər yanı gözəldir, fəqət Qarabağım gülüstandır. Məmləkətimin döyünən qəlbi - Qarabağım. Səni bizdən illər əvvəl aldılar, gözlərini bir an belə olsun, səndən çəkmədilər.
I Qarabağ müharibəsi - 20 fevral 1988-ci il. İlk zamanlar dinc şəkildə başlasa da, Sovet İttifaqının dağılması ilə müharibənin şiddəti də artdı. Sonrası isə bizə məlumdur... Ailələrin məhv edilməsi, uşaqların, qadınların, qocaların ölümü, işgəncələr və daha nələr-nələr. Erməni təcavüzkarları bizim kökümüzü kəsmək istədi, ancaq unudurdular ki, bizim damarlarımızda türk qanı axır. “Bir öləndə min dirilirik!” Xalqım çox faciələrə şahidlik etdi, çox ədalətsizliklər gördü. Ermənilərin soyuq qış gecələrində meşələrə ayaqyalın qovduğu uşaqlar bu gün böyüdülər və bozqurd oldular. Onlar bunu ordumuzla üzləşəndə başa düşdülər. Silahsız insanların üstünə silahla gəlmək namərdlikdir. Bu necə vəhşilik idi? Dinc əhali üzərinə silahla gəlmək, deyəsən, onların “tarix kitablarında” yazılıb. Azərbaycan igidləri isə son nəfəsədək vuruşdular. Silahları bitəndə belə, əllərindəki digər alətlərlə mübarizə apardılar. Biz vətənimizi sevməyi hələ çox əsrlər öncə öyrənmişdik. Ermənilərin yalan tarixində isə belə bir igidlik nə görülüb, nə də yazılıb.
Özünü əş-şeyx bilən sərdar olur,
Ənəlhəq deyən bərdar olur.
Ər odur, həq yoluna baş oynaya,
Döşəkdə ölən igid murdar olur.
II Qarabağ müharibəsi - 27 sentyabr 2020-ci il. Azərbaycan Silahlı Qüvvələri qisas almaq üçün mübarizəyə hazır idi. Həmin gündən etibarən Azərbaycan xalqı arxa cəbhədə, ordumuz isə ön cəbhədə döyüşə başladı. Bu mübarizədə bir qalib olacaqdı və biz döyüşün ilk günündən zəfər qazanacağımıza inanırdıq. İgidlərimiz bu gün biz isti evlərdə oturaq deyə soyuq havada döyüşdülər. Onlara nə qədər təşəkkür etsək də azdır. Silahı götürüb könüllü cəbhəyə getmək çətindir. Ailəsini geridə qoyub döyüşmək böyük hünər tələb edir. Son dəfə sevdiklərinə sarılmadan silaha sarılmaq - bu, elə Azərbaycan oğullarına yaraşar. Hər dəfə o döyüşləri xatırlayanda qürur duyuram, bunu sözlərlə ifadə etmək çətindir. Biz çox şeyi görmədik, çox şeyi eşitmədik. Silahdaşının yaralı bədənini çıxartmaq üçün özünü atəş altına atan, son sözlərini dinləyən igidlərimizin nə hiss etdiyini bilmirik. Bəli, bu gün Zəfər qazanmışıq. Torpaqlarımız artıq bizimdir, ancaq yüzlərlə şəhidimiz və qazimiz var. Bu gün onların bayramıdır, çünki onlar biz bu anı yaşayaq deyə canlarından keçdilər. Nə üçün? Bu gün onları xatırlamayaq deyəmi? Xeyr, onlar bunu Vətən üçün etdilər, bayrağımız dalğalansın deyə etdilər.
Televiziya kanallarında “Qələbə” sözünü eşitmək və həmin an yaşanan hissləri ifadə etmək necə mümkündür? Həmin gün uşaqdan böyüyə hər kəs sevindi. Küçələr bayraqlarla bəzənmiş, hər evdə bu hadisə böyük sevinclə qarşılanmışdı. Ancaq təəssüf ki, bu sevinci sonradan unuduruq. Bu gün Zəfər Günüdür, amma çox az evdə qeyd olunur. Niyə digər bayramları təmtəraqla qeyd etdiyimiz kimi Qələbə günümüzü qeyd etmirik? Dövlət qurumları qeyd edir, amma mən məktəblərdə, bağçalarda və ya iş yerlərində keçirilən tədbirlərdən danışmıram. Mən evdə keçirilən bayramı nəzərdə tuturam. Şəhidlərimizi unutmadan bu günü qeyd edə bilərik, çünki bu günü qeyd etmək həm də şəhidlərimizi yad etməkdir.
Öz gözəl bayramlarımız varkən niyə digər bayramları qeyd edirik? Niyə Yeni İl bayramında hamı çölə axışır, Zəfər Günündə isə evdə otururuq? Bizim ən xoş günümüzdür bu gün. İllər əvvəl bu anı yaşamaq üçün televiziya, radio və digər mənbələrdən həyəcanla xəbər gözləyirdik. Təəssüf ki, öz istəyi ilə şəhərə gedib qeyd edən azdır. Biganə qalmayın bu gözəl günə. Çünki biz bu gün tarixə düşsün deyə igidlər verdik.
Vətəninizi sevin, heç bir qarşılıq gözləmədən sevin, çünki Vətən sizin ilk yurdunuzdur. Başqa ölkələrə getsək belə, ürəyimiz daim Vətənə bağlı qalır. Vətəninizi sevin ki, onun çörəyi sizə halal olsun!
ZƏFƏR GÜNÜNÜZ MÜBARƏK, HƏMVƏTƏNLƏRİM! - 303
noyabr 2024, Şümşəd H.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
O gün Şəkiyə getdik, Yaxşı görək, daa dimə. Eşit,gör nə eşitdik, Yaxşı görək, daa dimə. Xan qayıdıf gəlitdi, Halımıza gülütdü. Bə diyirdoz ölütdü? Yaxşı görək,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bu yerlərdə bir el var, Bilooz,diyim haindi. Burda şipşirin dil var, Cözoo yiyim haindi. Hayva böyun əyitdi, Sararalıtdı,dəyitdi. Ceem cööm cəlitdi? Toydan ciyim haindi. Giriş......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gəl açaq biz xoruza bir qafiyə , Quqquluqu. Hələ kimsə yazmayıb,sirr qafiyə Quqquluqu. Paylaşır öz səsini mələk gördükdə bu qərib, Dərk etməz insan oğlu dürr......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Niyə kinli olduğun soruşdular dəvədən. Dəvə də,hirsli-hirsli tez çıxdı hövsələdən. Dedi: -mən bu həyatın acısını yaşadım, Duz dedilər daşıdım. Qənd dedilər daşıdım. Canla-başla getmişəm ağamın......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Alar qucağına bizi bu dünya, Biz ona lap körpə yaşdan . Açıb vərəqlərik hər səhifəsini, Çalışıb əvvəldən,başdan . Aldadar dünyanın ləzzəti,duzu, İstərik çoxunu,bəs edər azı.......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
gizlədər hər sirrini. Saxlar əl çatmaz yerdə zinətini,dürrünü. Baxıb göyün üzünə, sinəsi qübar eylər. Pıçıldaşar ləpələr, həya eylər,ar eylər. ,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Biri vardı, biri yoxdu, olan səndin, olmayansa sənsiz günüm. Nə azıydı,nə çoxuydu, səndən qeyri gün yoxuydu başqasını düşünüm. Bir sən vardın, düşüncəmin sənsiz günü yox......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Öz könül bağına baxsan azacıq, Görərsən ətirli çiçəkdi . Alıb ətrafını qönçə,tumurcuq, Açılan təzətər ləçəkdi . sız bir dünya dəyməz gözünə, Kimdi sığdırmayan onu özünə?......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Görərsən gəzsən əgər dünyada bir danə Bakı. Xəzərin sahilində bərq vuran dürdanə Bakı. Xəzərdir badəsində meyxoş edən piyaləsi, Əyləşibdir taxtında bənzəyir sultanə Bakı. Canıının parçasıdır......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Burda hər tərəfi qar örtüb gülüm, Yenə xəyallarım baş alıb göyə. Birgə seyr edəydik,istədi könlüm, Düşündüm sən qarı sevirsən deyə. Qartop oynayaydıq uşaqlar kimi, Ayaq......