- Zəfər Günü
- Şümşəd Hüseynova
-
Qarabağım... Vətənimin hər yanı gözəldir, fəqət Qarabağım gülüstandır. Məmləkətimin döyünən qəlbi - Qarabağım. Səni bizdən illər əvvəl aldılar, gözlərini bir an belə olsun, səndən çəkmədilər.
I Qarabağ müharibəsi - 20 fevral 1988-ci il. İlk zamanlar dinc şəkildə başlasa da, Sovet İttifaqının dağılması ilə müharibənin şiddəti də artdı. Sonrası isə bizə məlumdur... Ailələrin məhv edilməsi, uşaqların, qadınların, qocaların ölümü, işgəncələr və daha nələr-nələr. Erməni təcavüzkarları bizim kökümüzü kəsmək istədi, ancaq unudurdular ki, bizim damarlarımızda türk qanı axır. “Bir öləndə min dirilirik!” Xalqım çox faciələrə şahidlik etdi, çox ədalətsizliklər gördü. Ermənilərin soyuq qış gecələrində meşələrə ayaqyalın qovduğu uşaqlar bu gün böyüdülər və bozqurd oldular. Onlar bunu ordumuzla üzləşəndə başa düşdülər. Silahsız insanların üstünə silahla gəlmək namərdlikdir. Bu necə vəhşilik idi? Dinc əhali üzərinə silahla gəlmək, deyəsən, onların “tarix kitablarında” yazılıb. Azərbaycan igidləri isə son nəfəsədək vuruşdular. Silahları bitəndə belə, əllərindəki digər alətlərlə mübarizə apardılar. Biz vətənimizi sevməyi hələ çox əsrlər öncə öyrənmişdik. Ermənilərin yalan tarixində isə belə bir igidlik nə görülüb, nə də yazılıb.
Özünü əş-şeyx bilən sərdar olur,
Ənəlhəq deyən bərdar olur.
Ər odur, həq yoluna baş oynaya,
Döşəkdə ölən igid murdar olur.
II Qarabağ müharibəsi - 27 sentyabr 2020-ci il. Azərbaycan Silahlı Qüvvələri qisas almaq üçün mübarizəyə hazır idi. Həmin gündən etibarən Azərbaycan xalqı arxa cəbhədə, ordumuz isə ön cəbhədə döyüşə başladı. Bu mübarizədə bir qalib olacaqdı və biz döyüşün ilk günündən zəfər qazanacağımıza inanırdıq. İgidlərimiz bu gün biz isti evlərdə oturaq deyə soyuq havada döyüşdülər. Onlara nə qədər təşəkkür etsək də azdır. Silahı götürüb könüllü cəbhəyə getmək çətindir. Ailəsini geridə qoyub döyüşmək böyük hünər tələb edir. Son dəfə sevdiklərinə sarılmadan silaha sarılmaq - bu, elə Azərbaycan oğullarına yaraşar. Hər dəfə o döyüşləri xatırlayanda qürur duyuram, bunu sözlərlə ifadə etmək çətindir. Biz çox şeyi görmədik, çox şeyi eşitmədik. Silahdaşının yaralı bədənini çıxartmaq üçün özünü atəş altına atan, son sözlərini dinləyən igidlərimizin nə hiss etdiyini bilmirik. Bəli, bu gün Zəfər qazanmışıq. Torpaqlarımız artıq bizimdir, ancaq yüzlərlə şəhidimiz və qazimiz var. Bu gün onların bayramıdır, çünki onlar biz bu anı yaşayaq deyə canlarından keçdilər. Nə üçün? Bu gün onları xatırlamayaq deyəmi? Xeyr, onlar bunu Vətən üçün etdilər, bayrağımız dalğalansın deyə etdilər.
Televiziya kanallarında “Qələbə” sözünü eşitmək və həmin an yaşanan hissləri ifadə etmək necə mümkündür? Həmin gün uşaqdan böyüyə hər kəs sevindi. Küçələr bayraqlarla bəzənmiş, hər evdə bu hadisə böyük sevinclə qarşılanmışdı. Ancaq təəssüf ki, bu sevinci sonradan unuduruq. Bu gün Zəfər Günüdür, amma çox az evdə qeyd olunur. Niyə digər bayramları təmtəraqla qeyd etdiyimiz kimi Qələbə günümüzü qeyd etmirik? Dövlət qurumları qeyd edir, amma mən məktəblərdə, bağçalarda və ya iş yerlərində keçirilən tədbirlərdən danışmıram. Mən evdə keçirilən bayramı nəzərdə tuturam. Şəhidlərimizi unutmadan bu günü qeyd edə bilərik, çünki bu günü qeyd etmək həm də şəhidlərimizi yad etməkdir.
Öz gözəl bayramlarımız varkən niyə digər bayramları qeyd edirik? Niyə Yeni İl bayramında hamı çölə axışır, Zəfər Günündə isə evdə otururuq? Bizim ən xoş günümüzdür bu gün. İllər əvvəl bu anı yaşamaq üçün televiziya, radio və digər mənbələrdən həyəcanla xəbər gözləyirdik. Təəssüf ki, öz istəyi ilə şəhərə gedib qeyd edən azdır. Biganə qalmayın bu gözəl günə. Çünki biz bu gün tarixə düşsün deyə igidlər verdik.
Vətəninizi sevin, heç bir qarşılıq gözləmədən sevin, çünki Vətən sizin ilk yurdunuzdur. Başqa ölkələrə getsək belə, ürəyimiz daim Vətənə bağlı qalır. Vətəninizi sevin ki, onun çörəyi sizə halal olsun!
ZƏFƏR GÜNÜNÜZ MÜBARƏK, HƏMVƏTƏNLƏRİM! - 322
noyabr 2024, Şümşəd H.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......