...
  • Səssiz Çağırış
  • Şümşəd Hüseynova
  • Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat çox asandmış kimi o da mənimlə davaya girdi. Təkliyi sevirəm, lakin həmin an kimisə axtardım... Gözüm, könlüm kimisə səslədi. Çox çağırdı, çox qışqırdı, heç kəs hay vermədi.

    Əlimi telefona atdım. Heç kəs yazmamışdı. Heç kəs məni axtarmamışdı. Kiməsə yazmaq istədim, ancaq kimə? Kimə yazmalı idim? Kim mənim içimin buzunu əridə bilərdi? Kimə yazsam narahat edərdim. Elə bu fikirlərlə günü başa vurdum.

    Artıq uzun müddətdir ki, insanların səslərini bağlamışam, ancaq mənim mərhəmət dolu ürəyim sözümə baxmırdı. Hər kəsə sevgi bəsləyir və heç kəsi pis niyyətli görmürdü. Çünki mənə görə hər pisliyin altında belə bir səbəb var. Məni yoran hiss bu idi. Mən insanları anlayırdım, ancaq özümü anlamırdım. Özüm səhv edəndə özümü sevmirdim. Ən çox özümü tənqid edirdim. Ən çox özümü qınayırdım. Heç kəs məni danlamayan zaman belə, mən içimdə özümü yıxıb sürüyürdüm. Ən çox özümü incitmişdim... Özüm də bilmədən ən çox özümü qınayırdım. Ətrafın səhvini bağışlasam belə, öz səhvlərimi bağışlamırdım. Hamıya sığal çəkən əllərim təkcə özümə tikanlar batırırdı. Hər kəsə gözəl sözlər deyən dilim təkcə özümə nifrət qusurdu.

    Həyatda nə üçün varam? Bilmirəm. Mən varlığımın mənasını anlaya bilmirəm. Toz olub ərşə çəkilmək istəyərkən mənə "yaşa, nəfəs al" deyirlər. Nə mənası var axı?

    Bu gün ətrafıma baxanda heç kəsi görmürəm. Heç kəsin yanına gedə bilmirəm. Heç kəsin sevgisi mənə bəs etmir. Nə ailə, nə yar, nə də dost... Bilirsiniz, insanlar həyatımızın sadəcə bir anında varlar. Sadəcə bir müddətlik daxil olub çıxırlar. Ən vacibi isə heç birinin verdiyi vədlər, andlar real deyil. İlk anda sizi atıb gedirlər və heç düşünmürlər. Artıq su içərmiş kimi and içən kəslərə inanmıram. İmanından ən çox əmin olduğum kəs belə andını pozdu bu həyatda.

    Demək istədiyim odur ki, həyatımızın hər daim payız kimi yarpaq tökdüyü anlar olur. Saralır və budaqlarımızdan atırıq yarpaqları, ya da onlar özləri düşürlər. Ancaq bir gün, bəlkə bir gün, yenidən bahar gələr. Gec gələcək, tez gələcək bilmirəm. Lakin mütləq gələcək...
  • sentyabr 2025, Şümşəd H.

  • 192
Haqq Tərəfə (qoşma)

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Dağ yol alar Məhəmmədə O gəlməsə dağ tərəfə. Cani-dildən etmək gərək, Təvəkkülü Haqq tərəfə. Nahaq salma qəlbə yara, Haqdadır hər dərdə çara. Talelərin rəngi qara,......

O Böyük Gün

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Lövhi-məhfuzda bizi uyaran Rəbbimiz var. Qopacaq Vaqiəni anladır açıq-aşkar. Dönə-dönə buyurur Axirətim var deyə, bəlkə biri "kor" deyə, bəlkə biri "kar" deyə. Buyurur diqqət edin......

Bəlkə Bir Gün

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

güzgülənəm mavi dəniz gözlərində, Sən də, payız günəşitək şölələnib,bərq vurasan. Bitdim artıq bu həsrətin qor-qor olmuş közlərində, Baxışınla içimdəki boşluqları doldurasan.. Bəlkə......

11 “B” sinfinin müəllimlərinə sonsuz minnətdarlıq

زائـــور اوستاج

Bakı şəhəri, Yasamal rayonu, Milli Qəhrəman Arif Hüseynzadə adına 20 nömrəli məktəb-liseyin 11 “B” sinfi üçün bu gün təkcə bir tədris ilinin deyil, bütöv bir......

Ailə yükü (yaşadıqlarım) 1-ci hissə

Ceyhun Fikrət

Bəzən insanın etdiyi səhvlər illər keçsə də onu tərk etmir. Nə qədər unutmağa çalışsan da, keçmiş bir kölgə kimi arxanca gəlir. Xatirələr səni özün də......

Xaqani Şirvani

زائـــور اوستاج

(Ədəbi düşüncə) Orta əsr Şərq poeziyasında fəlsəfi düşüncə və sözün etikası Azərbaycan ədəbiyyat tarixində elə simalar vardır ki, onların yaradıcılığı təkcə milli ədəbi......

İşıq və kölgə arasında ( bir pərdəlik fəlsəfi dram)

Tural İsmayılov

Bir pərdəlik fəlsəfi dram — Həqiqət heç vaxt ölmür, yalnız gizlənir — Personajlar Kənan — yaşlı bir müəllim, həyatını həqiqəti axtarmağa həsr etmiş Leyla —......

Belə Ayrılıq Olmur

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Dərddi dərdə calanan, hey üst-üstə qalanan. Baxma ki ortalıqda iztirabdı dolanan, . Dözmərəm göz yaşına, qəm dolu baxışına. Qəlbimdəsən getsəm də, dünyanın o......

Ağrının ssenarisi - (psixoloji-fəlsəfi janrda hekayə)

Tural İsmayılov

Gecənin sükutu mürəkkəb qurumamış vərəqlərimin üzərinə ağır bir duman kimi çökürdü. Pəncərənin önündə dayanıb, uzaqda, qaranlığın içində batan şəhərin işıqlarına baxırdım. Masamın üzərində on birinci......

Daha Səsləməyir Dan Yeri Bizi

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Göydə ay,ulduzlar yerdə sən və mən, Bir onlar oyaqdır, bir də, sən və mən. Qapılıb gecələr xoş xəyallara, Onlar bizə baxar, biz də onlara. Qalardı......