- Düşüncələrin Qapıları
- Şümşəd Hüseynova
-
Mən kiməm? Bu sualı çox zaman özümə verirəm və aldığım cavab bir "heç" olur. Dünyamızın qarışıqlığı və insanların səsləri arasında insan özünü necə tapa bilər? Mən hələ də özümü tapmamışam... Bilmirəm, bəlkə də illər sonra taparam, ya da heç vaxt tapmayacağam. Bəlkə də son nəfəsimə qədər özümü axtaracağam – əli boş, gözü dolu, ürəyi hüznlü.
Bilirsiniz necədir? Əslində, həyat xoşbəxt olacağımız bir aləm deyil. Əslində, həyat bir gün xoşbəxtliyə çatacağımız ümidi ilə yaşadığımız yerdir. Hansı ki, çox vaxt xoşbəxtliyi tapa bilmirik. Bəlkə də həyatın bizlə bir problemi var, ya da nəyinsə intiqamını alır.
Məni qorxudan odur ki, get-gedə insanlardan qaçıram. İnsan səsləri, uşaq səsləri məni yorur. Kimisə eşitmək istəmirəm. Yolda kiməsə salam vermək belə çətin gəlir. Tək qalmaq istəyirəm, sadəcə özüm olmaq və özümlə zaman keçirmək istəyirəm, amma bu mümkün deyil. Niyə? Çünki biz tək gəzə bilmirik. Camaat deyər ki, "Nolub ki, tək gəzir?" Ən azından mən tək gəzmək istəyəndə evdəkilərin mənə dedikləri söz bu idi.
Fərqindəsinizsə, biz həyatımızı özümüzə görə yaşamırıq, insanlara görə yaşayırıq. Biz həyatımızı insanlar bizi alqışlasınlar deyə yaşayırıq, çünki onların bizi tərifləməsi, xoşbəxt olmağımızdan daha mühümdür. Elə bəlkə də buna görə xoşbəxt ola bilmirik.
Digər qızlara çox oxşamıram. Əslində, oxşamaq da istəmirəm. "Eqoist" dediyinizi eşidir kimiyəm, amma bu eqoistlik deyil. Nə bilim, bəlkə də eqoistəm. Hər kəslə yola getmirəm, hər kəsi sevmirəm, kaprizlərim var. Durduq yerə gülə bilərəm, ya da heç olmadıq anda ağlaya bilərəm. Niyə mi? Özüm də bilmirəm.
Bu yaxınlarda bir şeyi nəzərdən keçirdim. Nəsə etmək istəyəndə insanların ilk düşündüyü şey bilirsiniz nədir? "Kənardan necə görsənir?" Niyə özümüzü məmnun etmək üçün deyil də, insanları məmnun etmək üçün yaşayırıq?
Bu divarları yıxmaq o qədər çətindir ki... Təəssüf ki, hər birimiz bunu bacara bilmirik. Bu dünyada yaşamaq çətindir. O dünyanın olub-olmayacağı isə hələ məlum deyil. Tək bir şeyi bilirəm ki, "xoşbəxtlik" deyə bir şey yoxdur. Həyatınızı onu axtarmaq üçün hədər etməyin. Sevinirik, bəli, amma xoşbəxt olmuruq. Həyatımız nağıl deyil ki, hər gün başımızı qaldıranda "gözəl həyat" deyib günə başlayaq.
Mən artıq xoşbəxtlik deyə bir şey axtarmıram, çünki o arzuladığım mövqeyə çatanda belə ürəyimdə bir qəm olacaq. Bəlkə düşünürsünüz ki, niyə bu qədər ümidsizliyə düşürsən? Xeyr, bu ümidsizlik deyil, bu həyatın qəddarlığını qəbul etməkdir. Əvvəllər mahnılar, kitablar mənə məlhəm olurdusa, indi heç bir mahnı, heç bir kitab məlhəm olmur.
Gələcəyə qarşı ümidliyəm, ancaq xoşbəxt olacağıma dair ümidli deyiləm. Heç biriniz də ümidlənməyin.
Bəli, bu mənəm – kənardan bəzən enerjili, bəzən ruh kimi gəzən. Hətta elə anlar olur ki, mən heç özüm olmuram. Ruhum göylərə qalxır, cismim yerdə gəzir. Yaşamaq üçün addımlar atın, həyatda bir iz qoyun və gedin. Ancaq həyat nağıl deyil ki, sonunda xeyirin şər üzərində qələbəsi olsun. Ömür yolu mənə görə faciə janrındadır, çünki sonunda əsərin baş qəhrəmanı ölür. Bəzən cismən, bəzənsə ruhən.
--- - 389
noyabr 2024, Şümşəd H.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......