- Düşüncələrin Qapıları
- Şümşəd Hüseynova
-
Mən kiməm? Bu sualı çox zaman özümə verirəm və aldığım cavab bir "heç" olur. Dünyamızın qarışıqlığı və insanların səsləri arasında insan özünü necə tapa bilər? Mən hələ də özümü tapmamışam... Bilmirəm, bəlkə də illər sonra taparam, ya da heç vaxt tapmayacağam. Bəlkə də son nəfəsimə qədər özümü axtaracağam – əli boş, gözü dolu, ürəyi hüznlü.
Bilirsiniz necədir? Əslində, həyat xoşbəxt olacağımız bir aləm deyil. Əslində, həyat bir gün xoşbəxtliyə çatacağımız ümidi ilə yaşadığımız yerdir. Hansı ki, çox vaxt xoşbəxtliyi tapa bilmirik. Bəlkə də həyatın bizlə bir problemi var, ya da nəyinsə intiqamını alır.
Məni qorxudan odur ki, get-gedə insanlardan qaçıram. İnsan səsləri, uşaq səsləri məni yorur. Kimisə eşitmək istəmirəm. Yolda kiməsə salam vermək belə çətin gəlir. Tək qalmaq istəyirəm, sadəcə özüm olmaq və özümlə zaman keçirmək istəyirəm, amma bu mümkün deyil. Niyə? Çünki biz tək gəzə bilmirik. Camaat deyər ki, "Nolub ki, tək gəzir?" Ən azından mən tək gəzmək istəyəndə evdəkilərin mənə dedikləri söz bu idi.
Fərqindəsinizsə, biz həyatımızı özümüzə görə yaşamırıq, insanlara görə yaşayırıq. Biz həyatımızı insanlar bizi alqışlasınlar deyə yaşayırıq, çünki onların bizi tərifləməsi, xoşbəxt olmağımızdan daha mühümdür. Elə bəlkə də buna görə xoşbəxt ola bilmirik.
Digər qızlara çox oxşamıram. Əslində, oxşamaq da istəmirəm. "Eqoist" dediyinizi eşidir kimiyəm, amma bu eqoistlik deyil. Nə bilim, bəlkə də eqoistəm. Hər kəslə yola getmirəm, hər kəsi sevmirəm, kaprizlərim var. Durduq yerə gülə bilərəm, ya da heç olmadıq anda ağlaya bilərəm. Niyə mi? Özüm də bilmirəm.
Bu yaxınlarda bir şeyi nəzərdən keçirdim. Nəsə etmək istəyəndə insanların ilk düşündüyü şey bilirsiniz nədir? "Kənardan necə görsənir?" Niyə özümüzü məmnun etmək üçün deyil də, insanları məmnun etmək üçün yaşayırıq?
Bu divarları yıxmaq o qədər çətindir ki... Təəssüf ki, hər birimiz bunu bacara bilmirik. Bu dünyada yaşamaq çətindir. O dünyanın olub-olmayacağı isə hələ məlum deyil. Tək bir şeyi bilirəm ki, "xoşbəxtlik" deyə bir şey yoxdur. Həyatınızı onu axtarmaq üçün hədər etməyin. Sevinirik, bəli, amma xoşbəxt olmuruq. Həyatımız nağıl deyil ki, hər gün başımızı qaldıranda "gözəl həyat" deyib günə başlayaq.
Mən artıq xoşbəxtlik deyə bir şey axtarmıram, çünki o arzuladığım mövqeyə çatanda belə ürəyimdə bir qəm olacaq. Bəlkə düşünürsünüz ki, niyə bu qədər ümidsizliyə düşürsən? Xeyr, bu ümidsizlik deyil, bu həyatın qəddarlığını qəbul etməkdir. Əvvəllər mahnılar, kitablar mənə məlhəm olurdusa, indi heç bir mahnı, heç bir kitab məlhəm olmur.
Gələcəyə qarşı ümidliyəm, ancaq xoşbəxt olacağıma dair ümidli deyiləm. Heç biriniz də ümidlənməyin.
Bəli, bu mənəm – kənardan bəzən enerjili, bəzən ruh kimi gəzən. Hətta elə anlar olur ki, mən heç özüm olmuram. Ruhum göylərə qalxır, cismim yerdə gəzir. Yaşamaq üçün addımlar atın, həyatda bir iz qoyun və gedin. Ancaq həyat nağıl deyil ki, sonunda xeyirin şər üzərində qələbəsi olsun. Ömür yolu mənə görə faciə janrındadır, çünki sonunda əsərin baş qəhrəmanı ölür. Bəzən cismən, bəzənsə ruhən.
--- - 371
noyabr 2024, Şümşəd H.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
O gün Şəkiyə getdik, Yaxşı görək, daa dimə. Eşit,gör nə eşitdik, Yaxşı görək, daa dimə. Xan qayıdıf gəlitdi, Halımıza gülütdü. Bə diyirdoz ölütdü? Yaxşı görək,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bu yerlərdə bir el var, Bilooz,diyim haindi. Burda şipşirin dil var, Cözoo yiyim haindi. Hayva böyun əyitdi, Sararalıtdı,dəyitdi. Ceem cööm cəlitdi? Toydan ciyim haindi. Giriş......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gəl açaq biz xoruza bir qafiyə , Quqquluqu. Hələ kimsə yazmayıb,sirr qafiyə Quqquluqu. Paylaşır öz səsini mələk gördükdə bu qərib, Dərk etməz insan oğlu dürr......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Niyə kinli olduğun soruşdular dəvədən. Dəvə də,hirsli-hirsli tez çıxdı hövsələdən. Dedi: -mən bu həyatın acısını yaşadım, Duz dedilər daşıdım. Qənd dedilər daşıdım. Canla-başla getmişəm ağamın......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Alar qucağına bizi bu dünya, Biz ona lap körpə yaşdan . Açıb vərəqlərik hər səhifəsini, Çalışıb əvvəldən,başdan . Aldadar dünyanın ləzzəti,duzu, İstərik çoxunu,bəs edər azı.......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
gizlədər hər sirrini. Saxlar əl çatmaz yerdə zinətini,dürrünü. Baxıb göyün üzünə, sinəsi qübar eylər. Pıçıldaşar ləpələr, həya eylər,ar eylər. ,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Biri vardı, biri yoxdu, olan səndin, olmayansa sənsiz günüm. Nə azıydı,nə çoxuydu, səndən qeyri gün yoxuydu başqasını düşünüm. Bir sən vardın, düşüncəmin sənsiz günü yox......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Öz könül bağına baxsan azacıq, Görərsən ətirli çiçəkdi . Alıb ətrafını qönçə,tumurcuq, Açılan təzətər ləçəkdi . sız bir dünya dəyməz gözünə, Kimdi sığdırmayan onu özünə?......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Görərsən gəzsən əgər dünyada bir danə Bakı. Xəzərin sahilində bərq vuran dürdanə Bakı. Xəzərdir badəsində meyxoş edən piyaləsi, Əyləşibdir taxtında bənzəyir sultanə Bakı. Canıının parçasıdır......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Burda hər tərəfi qar örtüb gülüm, Yenə xəyallarım baş alıb göyə. Birgə seyr edəydik,istədi könlüm, Düşündüm sən qarı sevirsən deyə. Qartop oynayaydıq uşaqlar kimi, Ayaq......