- Darıxıram... ancaq niyə?
- Şümşəd Hüseynova
-
Bu gün çox darıxdım... Çox gözlədim — bir səs, bir hənirti gözlədim... Gəlmədi...
Məsələ bilirsiniz nə idi? Elə biri yox idi. Mən sadəcə darıxırdım, ancaq heç kəsdən ötrü deyil. Sadəcə darıxırdım, axtarırdım... Amma kimi? Bu suala cavab yox idi.
Bəzən insan elə hiss edir ki, həyat davam edir, tək sən olduğun yerdə qalırsan. Hamı dövr edir, sən isə yerində addımlayırsan. Baş götürüb getmək istəyirsən, ancaq hara? Hər birimiz deyirik: “Çıxaq, gedək.”
Hara gedək? Kimə gedək? Getsək belə, bu hisslər ötüb keçəcəkmi? Əlimiz çatmadığı üçün elə zənn edirik ki, keçəcək, amma keçmir. Dünyanın o biri başında olsan belə, ürəyimiz bizimlə gəlir.
Əslinə qalsa, bütün məsələlər beynimizdə təzahür edir. Yəni istər burda, istərsə də başqa bir ölkədə olmaq — beynimizi dəyişdirmir, sadəcə mühitimizi dəyişdirir.
Mövzu o qədər dərindir ki, danışdıqca batıram. Yazdıqca boğulur, gördükcə qaçıram... Ancaq hara? Ümumiyyətlə, hara qaçırıq? Hamımız tələsirik, ancaq hara? Tələsə-tələsə ömrümüz keçir və budur — ölüm qapıdan boylanır.
Nə gördün bu dünyada?
Bir ömür xoşbəxt olmaq olmaz, ancaq bir ömür bədbəxt yaşamaq olar.
Mövzudan uzaqlaşdım, deyəsən... Nə deyirdim? Hə, bu gün çox darıxdım. Hələ də darıxıram. Gözüm telefondadır, ancaq kimi gözləyirəm — bilmirəm. Elə biri yoxdur ki, yazanda bu hisslər məhv ola. Yazana da bir-iki söz deyib yola salırsan.
Heç kəslə danışmaq istəmirəm, heç kəsə özünü izah etmək istəmirsən, lakin digər yandan da içini tökmək istəyirsən. Bilmirəm, bəlkə də anlaşılmaq istəyirsən. Bəlkə də səssizcə səni anlamaqlarını gözləyirsən.
Həmişə nadanlara rişxənd etmişəm, ancaq çox zaman onların paxıllığını çəkmişəm. Düşünmədən yaşanılan həyat — həyat deyil, düzdür. Lakin biz düşünüb nə etmişik? Bir ömür düşünənlər nə edib?
Yenə həminki söhbətdir. Cəlilin, Sabirin dövrü ilə fərqimiz nədir? Hə, bir az savadlaşmışıq, ancaq kütlənin çoxu cahildir. Baxın, ali təhsilli olmaqla düşünən insan olmaq fərqlidir. Hər kəs təhsil ala bilər, ancaq çox azı düşünər.
Gördüyüm odur ki, biz hələ də düşünmürük, biz hələ də hadisələri dərk edə bilmirik. Cəlil Məmmədquluzadə əsəri yazırdı, fəqət düşünməyi insanların öhdəsinə buraxırdı. İstəyirdi, özləri nəticə çıxartsınlar. Aradan bir əsr keçib, biz hələ də oxuyub anlaya bilmirik.
Hələ də qlobal problemlərimiz arasındadır. Nəyinki oxumaq — biz heç dinləyib də anlamırıq. Bəlkə də anlamaq istəmirik...
Bu düşüncələrə qərq olduqca insan aldığı nəfəsdən iyrənir. İnsanların hərəkətlərini düşündükcə onların yerinə vicdan əzabı çəkirəm, ancaq onlar həmin saatda yatırlar. Həyat daim özünə qurbanlar seçər. Bəlkə də mən də həmin qurbanlardan biriyəm.
Sonu ölüm olan həyatı o qədər də ciddiyə almayın. Hamımız bir gün öləcəyik və bizi tanıyan son insan öldükdən sonra heç kəs sizi xatırlamayacaq. Hətta o bəzəkli baş daşınızı dağıdıb üstündə evlər inşa edəcəklər. Necə ki, biz etmişik.
Həyat budur... Həyat bu qədərdir... - 331
noyabr 2025, Şümşəd H.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
O gün Şəkiyə getdik, Yaxşı görək, daa dimə. Eşit,gör nə eşitdik, Yaxşı görək, daa dimə. Xan qayıdıf gəlitdi, Halımıza gülütdü. Bə diyirdoz ölütdü? Yaxşı görək,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bu yerlərdə bir el var, Bilooz,diyim haindi. Burda şipşirin dil var, Cözoo yiyim haindi. Hayva böyun əyitdi, Sararalıtdı,dəyitdi. Ceem cööm cəlitdi? Toydan ciyim haindi. Giriş......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gəl açaq biz xoruza bir qafiyə , Quqquluqu. Hələ kimsə yazmayıb,sirr qafiyə Quqquluqu. Paylaşır öz səsini mələk gördükdə bu qərib, Dərk etməz insan oğlu dürr......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Niyə kinli olduğun soruşdular dəvədən. Dəvə də,hirsli-hirsli tez çıxdı hövsələdən. Dedi: -mən bu həyatın acısını yaşadım, Duz dedilər daşıdım. Qənd dedilər daşıdım. Canla-başla getmişəm ağamın......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Alar qucağına bizi bu dünya, Biz ona lap körpə yaşdan . Açıb vərəqlərik hər səhifəsini, Çalışıb əvvəldən,başdan . Aldadar dünyanın ləzzəti,duzu, İstərik çoxunu,bəs edər azı.......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
gizlədər hər sirrini. Saxlar əl çatmaz yerdə zinətini,dürrünü. Baxıb göyün üzünə, sinəsi qübar eylər. Pıçıldaşar ləpələr, həya eylər,ar eylər. ,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Biri vardı, biri yoxdu, olan səndin, olmayansa sənsiz günüm. Nə azıydı,nə çoxuydu, səndən qeyri gün yoxuydu başqasını düşünüm. Bir sən vardın, düşüncəmin sənsiz günü yox......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Öz könül bağına baxsan azacıq, Görərsən ətirli çiçəkdi . Alıb ətrafını qönçə,tumurcuq, Açılan təzətər ləçəkdi . sız bir dünya dəyməz gözünə, Kimdi sığdırmayan onu özünə?......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Görərsən gəzsən əgər dünyada bir danə Bakı. Xəzərin sahilində bərq vuran dürdanə Bakı. Xəzərdir badəsində meyxoş edən piyaləsi, Əyləşibdir taxtında bənzəyir sultanə Bakı. Canıının parçasıdır......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Burda hər tərəfi qar örtüb gülüm, Yenə xəyallarım baş alıb göyə. Birgə seyr edəydik,istədi könlüm, Düşündüm sən qarı sevirsən deyə. Qartop oynayaydıq uşaqlar kimi, Ayaq......