- Zibil qutusuna atılmış kitab ( Esse )
- Əzizağa Elsevər
-
Əzizağa Elsevər
Zibil qutusuna atılmış kitab ( Esse )
Ovqatım pozuldu, içimdə bir ağrı gəzdi. Zibil qutusuna təptəzə bir kitab atılmışdı. Qırmızı cildli, qalın bir kitab. Utandım kitabdan, sıxıldım bu mənzərədən. Çəkinmədən əyilib götürdüm kitabı. “ Vuruldum yurdumun gözəlliyinə” sözlərindən gözlərimi qaçıra bilmədim. Cildin işığı sözlərin dərinliyindən qopub gələn işığa qarışıb içimi cırmaqladı, gözlərimi ovuşdurub imzaya baxdım. Tanış imza, tanış sevgi, tanış söz! Üslubu gözəl, şeiriyyəti axıcı, səmimiyyəti yerində. İmzaya acıdım, kövrəlib için-için, ürəyim boşalıncaya qədər ağlamaq istədim. Evdə, kitab dolablarımda sevgim, sevincim idi o kitablar. Hər gün misra-misra o kitabların içindən keçib gedir, durulur, çılğınlaşır, yumruq boyda ürəyimdə dünya sevgisi gəzdirirdim. Düşünürdüm : sözdəki qüdrətə, sehrə bir bax, Allahım! Tilsiminə düşdünmü, çəkib səni uzaqlara aparır. O uzaqlar ki, əlin yetməz, ünün çatmaz. Dağları vüqarlı, qəlbili, dərələri dərindən dərin. Bulaqları çağlayar, yorulmaz. Çayları dəli-dolu. Çölləri gül-çiçəkdən alışıb-yanar. Yamyaşıl ormanları göz işlədikcə uzanıb gedər, özünü unudub, bu qənirsiz gözəlliyə qarışıb, gözəllik içində itmək istərsən...
Şairin dost-doğma xətti, imzasıyla yazdığı avtoqrafa baxıram: “ Elimizin ağsaqqalı, söz, sənət sərrafı filankəsə.” Ürəyim bulanır, qəlbim ağrıyır. Bu sözləri həzm edə, o şairə yaraşdıra bilmirəm. Sən sözün şəklini çəkə bilirsən, ağrısını ağrın bilib hisslərini, duyğularını divan kürsüsünə qaldıra, yandıra, yaxa bilirsən. Sözün də dadı, duzu var deyirsən. Su aydınlığı, səma ənginliyi var deyirsən. Bəs sənin bu “var”ların içində öz varın, öz inamın, öz dəyanətin niyə görünmür, ay şairim mənim?! Hardandır səndəki bu yanlışlıq, bu səhv?! Bəlkə, kitabını verdiyinin vəzifəsi aldadıb, nazir vəzifəsi! “ Elin ağsaqqalı”- hardandır dediyin bu söz, bu görüntü? Ağsaqqal olmayanı ağsaqqallıq mərtəbəsinə qaldırmağın hardandır?! Belə ağsaqqallıqmı olar?! Ağsaqqal da ona ünvanlanan kitabı- bir ürək əmanəti, bir könül ərməğanını zibil qutusunamı atdlrar? Şairi sevməmək olar, ancaq dodaqda, dildə gəzən nəğməsini, könül ərməğanını necə sevməyə bilərsən?
Şairim, aləmləri yaradan, Uca Tanrım, sənə ən yüksək mərtəbə verib. Şairlik mərtəbəsi! O, yüksəklik hər kəsə nəsib olmur, hər kəsin taleyinə yazılmır. Şairlər dünyanın sözlə şəklini çəkən, sözlə musiqisini yaradan Tanrının sevimli bəndələridir. Ağrıya köklənən, acıyla gilə-gilə əriyən, söz-söz, ilmə-ilmə sökülən, söküldükcə də hikmət sarayı ucaldan sevimli bəndələri. Sən niyə o mərtəbədən enirsən, şairim mənim?! Bir kürsü dəlisinin yalançı “işığı”dırmı səni aldadan, gözlərini qamaşdıran, közünü qaraldıb, könlünü ilğımlandıran.
Özgə kölgəsinə sığınma, özünə qayıt, şairim mənim! Heç vaxt başqalaşma. Şair özgələşəndə fəlakət olar. Sənət də kiçilər, söz də kiçilər. Özünə qayıdanda, özün olursan. Özü olmayanın sözü də olmaz!.
Bakı şəhəri, 01.11. 2021.
- 148
noyabr 2021, Əzizağa E.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......