- Zibil qutusuna atılmış kitab ( Esse )
- Əzizağa Elsevər
-
Əzizağa Elsevər
Zibil qutusuna atılmış kitab ( Esse )
Ovqatım pozuldu, içimdə bir ağrı gəzdi. Zibil qutusuna təptəzə bir kitab atılmışdı. Qırmızı cildli, qalın bir kitab. Utandım kitabdan, sıxıldım bu mənzərədən. Çəkinmədən əyilib götürdüm kitabı. “ Vuruldum yurdumun gözəlliyinə” sözlərindən gözlərimi qaçıra bilmədim. Cildin işığı sözlərin dərinliyindən qopub gələn işığa qarışıb içimi cırmaqladı, gözlərimi ovuşdurub imzaya baxdım. Tanış imza, tanış sevgi, tanış söz! Üslubu gözəl, şeiriyyəti axıcı, səmimiyyəti yerində. İmzaya acıdım, kövrəlib için-için, ürəyim boşalıncaya qədər ağlamaq istədim. Evdə, kitab dolablarımda sevgim, sevincim idi o kitablar. Hər gün misra-misra o kitabların içindən keçib gedir, durulur, çılğınlaşır, yumruq boyda ürəyimdə dünya sevgisi gəzdirirdim. Düşünürdüm : sözdəki qüdrətə, sehrə bir bax, Allahım! Tilsiminə düşdünmü, çəkib səni uzaqlara aparır. O uzaqlar ki, əlin yetməz, ünün çatmaz. Dağları vüqarlı, qəlbili, dərələri dərindən dərin. Bulaqları çağlayar, yorulmaz. Çayları dəli-dolu. Çölləri gül-çiçəkdən alışıb-yanar. Yamyaşıl ormanları göz işlədikcə uzanıb gedər, özünü unudub, bu qənirsiz gözəlliyə qarışıb, gözəllik içində itmək istərsən...
Şairin dost-doğma xətti, imzasıyla yazdığı avtoqrafa baxıram: “ Elimizin ağsaqqalı, söz, sənət sərrafı filankəsə.” Ürəyim bulanır, qəlbim ağrıyır. Bu sözləri həzm edə, o şairə yaraşdıra bilmirəm. Sən sözün şəklini çəkə bilirsən, ağrısını ağrın bilib hisslərini, duyğularını divan kürsüsünə qaldıra, yandıra, yaxa bilirsən. Sözün də dadı, duzu var deyirsən. Su aydınlığı, səma ənginliyi var deyirsən. Bəs sənin bu “var”ların içində öz varın, öz inamın, öz dəyanətin niyə görünmür, ay şairim mənim?! Hardandır səndəki bu yanlışlıq, bu səhv?! Bəlkə, kitabını verdiyinin vəzifəsi aldadıb, nazir vəzifəsi! “ Elin ağsaqqalı”- hardandır dediyin bu söz, bu görüntü? Ağsaqqal olmayanı ağsaqqallıq mərtəbəsinə qaldırmağın hardandır?! Belə ağsaqqallıqmı olar?! Ağsaqqal da ona ünvanlanan kitabı- bir ürək əmanəti, bir könül ərməğanını zibil qutusunamı atdlrar? Şairi sevməmək olar, ancaq dodaqda, dildə gəzən nəğməsini, könül ərməğanını necə sevməyə bilərsən?
Şairim, aləmləri yaradan, Uca Tanrım, sənə ən yüksək mərtəbə verib. Şairlik mərtəbəsi! O, yüksəklik hər kəsə nəsib olmur, hər kəsin taleyinə yazılmır. Şairlər dünyanın sözlə şəklini çəkən, sözlə musiqisini yaradan Tanrının sevimli bəndələridir. Ağrıya köklənən, acıyla gilə-gilə əriyən, söz-söz, ilmə-ilmə sökülən, söküldükcə də hikmət sarayı ucaldan sevimli bəndələri. Sən niyə o mərtəbədən enirsən, şairim mənim?! Bir kürsü dəlisinin yalançı “işığı”dırmı səni aldadan, gözlərini qamaşdıran, közünü qaraldıb, könlünü ilğımlandıran.
Özgə kölgəsinə sığınma, özünə qayıt, şairim mənim! Heç vaxt başqalaşma. Şair özgələşəndə fəlakət olar. Sənət də kiçilər, söz də kiçilər. Özünə qayıdanda, özün olursan. Özü olmayanın sözü də olmaz!.
Bakı şəhəri, 01.11. 2021.
- 139
noyabr 2021, Əzizağa E.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
O gün Şəkiyə getdik, Yaxşı görək, daa dimə. Eşit,gör nə eşitdik, Yaxşı görək, daa dimə. Xan qayıdıf gəlitdi, Halımıza gülütdü. Bə diyirdoz ölütdü? Yaxşı görək,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bu yerlərdə bir el var, Bilooz,diyim haindi. Burda şipşirin dil var, Cözoo yiyim haindi. Hayva böyun əyitdi, Sararalıtdı,dəyitdi. Ceem cööm cəlitdi? Toydan ciyim haindi. Giriş......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gəl açaq biz xoruza bir qafiyə , Quqquluqu. Hələ kimsə yazmayıb,sirr qafiyə Quqquluqu. Paylaşır öz səsini mələk gördükdə bu qərib, Dərk etməz insan oğlu dürr......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Niyə kinli olduğun soruşdular dəvədən. Dəvə də,hirsli-hirsli tez çıxdı hövsələdən. Dedi: -mən bu həyatın acısını yaşadım, Duz dedilər daşıdım. Qənd dedilər daşıdım. Canla-başla getmişəm ağamın......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Alar qucağına bizi bu dünya, Biz ona lap körpə yaşdan . Açıb vərəqlərik hər səhifəsini, Çalışıb əvvəldən,başdan . Aldadar dünyanın ləzzəti,duzu, İstərik çoxunu,bəs edər azı.......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
gizlədər hər sirrini. Saxlar əl çatmaz yerdə zinətini,dürrünü. Baxıb göyün üzünə, sinəsi qübar eylər. Pıçıldaşar ləpələr, həya eylər,ar eylər. ,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Biri vardı, biri yoxdu, olan səndin, olmayansa sənsiz günüm. Nə azıydı,nə çoxuydu, səndən qeyri gün yoxuydu başqasını düşünüm. Bir sən vardın, düşüncəmin sənsiz günü yox......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Öz könül bağına baxsan azacıq, Görərsən ətirli çiçəkdi . Alıb ətrafını qönçə,tumurcuq, Açılan təzətər ləçəkdi . sız bir dünya dəyməz gözünə, Kimdi sığdırmayan onu özünə?......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Görərsən gəzsən əgər dünyada bir danə Bakı. Xəzərin sahilində bərq vuran dürdanə Bakı. Xəzərdir badəsində meyxoş edən piyaləsi, Əyləşibdir taxtında bənzəyir sultanə Bakı. Canıının parçasıdır......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Burda hər tərəfi qar örtüb gülüm, Yenə xəyallarım baş alıb göyə. Birgə seyr edəydik,istədi könlüm, Düşündüm sən qarı sevirsən deyə. Qartop oynayaydıq uşaqlar kimi, Ayaq......