- Dünyamızı oda atan, o bədbəxtlər, o nadanlar kimlərdir?! ( Esse)
- Əzizağa Elsevər
-
Əzizağa Elsevər
Dünyamızı oda atan, o bədbəxtlər, o nadanlar kimlərdir?! ( Esse)
Vaxt gələcək maskalı günlər dünyanın bir nömrəli ironiyası olacaq! Bu oyunu, bu tamaşanı düzüb qoşanlar, qazandıqları milyardların işığında şellənib, “ gör dünyanı necə oynatdıq?!”-deyəcəklər. Axı bunlar nəçidir, kimlərdir görəsən? Dünyanın yiyəsi var! Dünyanı yaradan, özü bilir onu hansı qanunlarla idarə edir. Ona qulp qoyanlar, “ ağa mənəm!” deyənlər, başa düşmürlər ki, qum zərrəsi qədər də deyillər. O, qum zərrəsi ki, acı, sərsəri küləklər ağzında sovrulub gedir. Dünyanın varına, dövlətinə aldananlar dünyanın ən kasıb, ən nadan bəndələridir.O, var-dövlət ki, sənə qalmayacaq, ondan ötrü özünü “öldürmək”, oda-közə çırpmağa dəyərmi? Ay Tanrının verdiyi sifəti gizlədib, maskalı gəzənlər, yeri-göyü yandıran tamahınız hara çatdı ki, dünyanı da maskaya bürüdünüz! Ömür adiləşdi, gün adiləşdi.Ölüm də gözəllik taxtından düşüb, dəyərsiz, qədirsiz oldu. Böyük müqəddəsliklərə kölgə düşdü. Dəyərlər dəyərsizləşdi. Mənəviyyat mənəviyyatsızlığın ayağına minnətçi saldı. Dünya nə günə qaldı, Allah! Böyük yaradan sanki unuduldu, kiçik yaradanlar böyüklük mərtəbəsində təkəbbür heykəli kimi ucalmaq eşqinə düşdü. Ürəklərdəki mərhəmət hissi korşaldı, kainat elə bil ki, dibsiz, havasız bir hermetik boşluğa düşdü.Meşələrə od vurub, bir dövlət çökəcək deyə, sevincdən uşaq kimi atılıb-düşdülər. Yanan, təkcə meşə deyildi! Quşların böcəklərin, heyvanların ruzisi, bir nağıl dünyası idi. Bizim havamız, parçalanan ürəyimiz, darıxanda, yorulanda üz tutduğumuz məkan idi. Çağlayan bulaq, çeşmələnib çaylara qovuşan həyat, güc, qüdrət idi. Deyirlər, ərzaq, su qıtlığı olacaq! Bunu yaradan, yaradanın üzünə ağ olan, sən deyilsənmi, ay insan?! Bəs adındakı ünsiyyət hissindən doğan o böyüklüyü nə tez unutdun?! Axı sən Tanrının kölgəsi, yaratdığı ən ali varlıqsan! Ruhən Tanrıdan qopub, ruhən də ona qayıdacaqsan.Tanrı qabağında imtahanın var, ona asilik sənə yaraşmaz! Bəsdir cahillik etdiyin, nadan ömür sürdüyün. Ürəyində ümid işığı yandır, arzuya bürünüb, sabahların əllərindən tut, cığırları ayağına dolayıb, dolaylı-qolaylı yolları taleyinə, bəxtinə cala. Ümid qıran yox, ümid çırağı yandıran ol! Nə qədər ucalıq mərtəbəsinə qalxsan da, bil ki, Tanrıdan böyük deyilsən. Allahlıq eşqi, unutma ki, məhv olan fironlar kimi, bir gün səni də məhv edər. Daha bəsdir, təbiətin ahəngini, axarını pozduğun! Vulkanlar, zəlzələlər, fırtınalar, təlatümlər, daha nələr, nələr sənin ayılmağına, sənin sən olmağına bəs etmirmi?! Hər şey öz axarında, öz ahəngindədir. Sən ancaq seyrçi, o ilahi sirri açmağa, o əbədiyyəti, sonsuzluğu öyrənməyə can atan bir səyyah, maraq dünyası ol! Dünyamız hamımıza bəs edər, onun sərvəti, səxavəti də tükənməzdir. İnsanları qırmaqla, sərvət bolluğu yaradacam deyənlər, özü-öz düşüncə bataqlığında çırpınıb məhv olacaq, öz eqoizmi ilə öz içlərini yeyib dağıdacaqlar.
Ay dünyaya üç günlük, beş günlük baxan ,nankorlar! Dünyanı məgər siz yaratmısınız ki, siz də dağıdasınız?! Dünya dağılmayacaq, dağılacaq varsa, o da sizin çürük dünyanız olacaq! Ağıla güvənib, ağılla, zəkayla yaşayın! Gəlin, sabahı günəşlə salamlayan, gecəni gümüşü ay işığında xəyalımızı, fikrimizi, hissimizi kəhkəşanlar qoynunda uzaqlara çəkib aparan gözəlliyə vurularaq yaşayın! Hiylədən, hikkədən, riyadan rəzalətdən uzaqda yaşayın! Yaşamaq gözəldir! Bu gözəlliyə vurularaq, bənd olaraq yaşamaq daha gözəldir...
Bakı şəhəri, 2021, 25 sentyabr.
- 115
sentyabr 2021, Əzizağa E.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......