- Agrılı – acılı düşüncələr... ( Esse)
- Əzizağa Elsevər
-
Əzizağa Elsevər
Agrılı – acılı düşüncələr... ( Esse)
Mən elə bilirdim dünya böyükdür. Lap böyük! Sən demə, dünya düşündüyüm kimi böyük deyilmiş. Kiçik olduğu qədər, lap bapbalacaymış. Bir virus əlində dünya gicələk qalıb. Bu, kimin oyunudur, kimin başının altından çıxıb bilmirəm. Ancaq bircə bildiyim odur ki, insanlıq itir, yadlıq, soyuqluq qapılarımızı döyür. İnsanlar bir-birindən qaçır, sanki gizlənməyə yer axtarır. İsti, ilıq münasibətlərin canına üşütmə düşür. Dövlətlər sərhəd qapılarını bir- birinin üzünə bağlayır. Əlaqələr pozulur, dünya nemətləri insanlara çatmadan çürüdülüb tökülür. Cahan böhrana, fəlakətə doğru gedir. “Yaxşı ki, filan dövlət çökəcək!..”- deyə içimizdə təsəlli axtarırıq. Ancaq unuduruq ki, çökən təkcə o dövlət deyil, içimizdəki o insani böyüklükdən qopub düşən parçalardır. Mənə, sənə qalmayan dünyanın zaman –zaman ovulub tökülən parçaları. Hara qaçırsan, kimdən qaçırsan, ay insan?! Niyə içində laqeydlik, biganəlik toxumu göyərdirsən. Vampirlər dünyanın başına oyun açır, tiranlar mələk donunda güzgülənib heykəlləşir. Silahlar susmur, vulkan kimi od püskürür. İllərlə insanların qurub –yaratdıqları bir anın içində yerlə - yeksan olur. Öldürən insandı, ölən insanlıq! Niyə milyonlar, milyardlar boş- boşuna göyə sovrulur. XXI əsrdir, hələ də çörək tapmayanlar, susuz qalanlar var.Bir dönün, Afrikaya baxın! Orada sıxıntı çəkənlər insanlar deyilmi?! Axı, dünya, bəşər sivilizasiyası ordan başlayıb. Tanzaniya, Keniya ilk insan beşikləri deyilmi. Biz onları niyə unuduruq! Niyə dünyada qalacaq dünya malını onlarla bölmək, insanları sıxıntıdan, möhnətdən qurtarmaq istəmirik. Evləri dağıdıb, ocaqları söndürüb insanları axın-axın Avropa çöllərinə səpələyirik. Müsəlmandı deyə, üzlərinə həqarət püskürürük. Məscidləri dağıdıb, “ Quran”ı yandırmaqla, bir dinə nifrətimizi gizlədə bilmirik. Din, axı inamdır, ay özgə dindaşlar, xristianlar, bütpərəstlər, iudaistlər, daha nə bilim, kimlər, kimlər! Bir inam ölürsə, min insanlıq faciəsi göyərir. Dünyanın yaşıl ciyəri meşələr od tutub yanır, təmiz hava da qıtlaşır, quraqlıq, səhralaşma ölkələrin qapısını döyür. Buzlaqlar əriyir, istiləşmə faciələrə yol açır. Çaylar məcrasından çıxır, zəlzələlər, vulkanlar bir-birinə qarışır. İnsanlar sanki, insanlıq taxtından enib vəhşiləşir. Yer də Tanrının yaratdığı ən ali əşrəfin ayaqları altından sürüşüb güdir. Mənəviyyat cılız düşüncəlilərin əlində boğulur, əxlaqi keyfiyyətlərin üstünə kölgə düşür. Gözümüz görə- görə böyüklük, kiçiklik əriyib gedir İnsan anlamır ki, dünya malı, dünya sərvəti hələ xoşbəxtlik demək deyil! Əgər halallıqla, zəhmətlə gəlmirsə. Başqasının haqqını oğurlamaq, haqqına sahib çıxmaq dünyaya fəlakət gətirir. İnsan, mənim aləmimdə, elə özü ən böyük bir planetdir. Ozü- öz orbitində olanda gözəldir. Orbitindən çıxanda faciə. COVİD- 19! 150 ölkədə rast gəlinib. Bu, nədir? İnsanlığın faciəsimi?! Qayıt, qayıt, ay insan, öz orbitinə! Tanrı yolunu tut, Tanrı övladı ol, böyük günahlara yol açma, öz soyunu, öz kökünü qurutma. Sən insan ol, insan kimi də yaşa! Xeyirxah, təmiz, nəcib insan! Darıxmışıq, vallah, yaman darıxmışıq insanlıq üçün!...
Bakı şəhəri, 15.03. 2020.
- 141
mart 2020, Əzizağa E.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......