- Ağaclar da vətənsiz olmur... (Hekayə)
- Əzizağa Elsevər
-
Əzizağa Elsevər
Ağaclar da vətənsiz olmur... Hekayə
Ad günündə atası Tərlana balaca bir fikus ağacı almışdı. Qucağına götürüb üzündən öpə-öpə: “ Oğlum mənim, bu ağac kimi həyatda həmişə gözəl və işıqlı ol! Boy at, böyü, günəş istəkli, günəş arzulu ol! Heç vaxt kölgəyə sığınma, qoy həmişə öz kölgən olsun, mənim balam!..”- demişdi.
Ağacı eyvana qoymuşdular. Orda günəş işığı, hava bol, suyu da ki, yerində. Tərlan hər gün ən azı yüz kərə başına dolanır, yorulanda oturub, əlini çənəsinə söykəyib saatlarla ona baxırdı. Kiçik fikus da, elə bil , bu məsum baxışların işığında balaca Tərlanın istəyinə qoşulub onunla birgə yavaş-yavaş boy atırdılar. Tərlan ona mahnı oxuyur, baxçada öyrəndikləri şeirləri asta-asta pıçıldayırdı. Vallah, elə bil, körpə fidan da onun isti nəfəsini duyur, azacıq sərin mehdən yarpaqlarını tərpədib salamlayırdı. Tərlan oyuncaqlarını fikusun əkildiyi dibçəyin ətrafına düzürdü. Düzürdü ki, o, baxçadan gələnə qədər ağac darıxmasın, onlarla oynasın, başını qatsın. O, baxçada da dostlarına bu ağacdan danışır, birgə oynayıb, birgə boy atdıqlarını söyləyirdi. Hətta rəngli karandaşlarla şəklini çəkib dostlarına da göstərirdi.
Tərlangilin evi köhnə evlərdən idi. Adına “Xruşovka” deyilən bu evlər çoxdan vaxtını keçirib, necə deyərlər, qocalmışdı. Bir gün “yuxarıdan” gəlib, əlləri böyüklərin ətəyində olan “dayılar” təzə ev tikilənə qədər köçüb müvəqqəti kirayədə qalmağı bildirdilər. Evin yerində daha uca, daha yaraşıqlı ev ucaldacaqdılar. Köhnə evlərinə öyrəşmişdi Tərlan. O ev elə isti, elə doğma gəlirdi ki, köçməkləri də heç ürəyincə deyildi. Ancaq köçürtdülər, bir gecənin içində binanı da söküb, o böyüklükdə beşmərtəbəli evi yerlə bir etdilər. Elə bil hansısa müharibədən çıxmışdı bina. Viranəliyi xatırladırdı. Sanki yerlə bir olan o daşların altında qalmışdı insanların arzuları, ümidləri. “Alimlər evi” deyilən o evə belə vəhşilik yaraşmazdı. O ev çox alimlər yetişdirmiş, çox insanları ucaldıb şöhrət mərtəbəsinə qaldırmışdı.
Müvəqqəti kirayə qaldıqları üçotaqlı mənzil geniş və yaraşıqlı olsa da, eyvanı yox idi. Tərlan bura isinişə, uyuşa bilmirdi. Axşamlar da yuxusu ərşə çəkilir, tez-tez ağlayıb: “ Evimizi, öz evimizi istəyirəm!..”- deyirdi. Anası dilə tutur, atası həyət-bacaya gəzməyə çıxarırdı ki, bəlkə sakitləşə, olanları unudub, aramlıq, rahatlıq tapa. Ancaq heç nə alınmırdı. Onun içindəki sıxıntısı, üzüntüsü ap-aydın üzündən, gözündən oxunurdu. Elə bil şirin gülüşləri dodaqlarından çəkilmiş, həmişə təbəssümlü çöhrəsini süstlük, yorğunluq bürümüşdü. Bütün ailə bu ovqatda idi. Ancaq neyləmək olardı, bu da bir qismət idi, dözüb çətinliyi, ağrı-acını da ötürməli idilər. Yer, yurd itkisi nə olduğunu bilmirdilər. Evləri də onlara yurd idi. Onu itirəndən sonra bu itkinin nə demək olduğunu anladılar. Bu itki hər gün bir ağrı, bir acı idi döyürdü qapılarını. Rahatlıqlarını əllərindən alıb, sığındıqları kirayə evində göyüm-göyüm göynədirdi onları. Yedikləri çörək də, içdikləri su da dadını itirmişdi elə bil. Sanki havaları çatmırdı. Doğmalar içində o doğmalığa isinə bilmir, sanki gözə görünməz hansı bir sədsə onları ayırırdı. Dünya dərdləri ilə başlarına dolanır, hər düşən gecə acı bağırsaq kimi uzanır, ərimək, keçib getmək bilmirdi. Deyirlər, hər səhər bir ümid, bir aydınlıq gətirir. Ancaq onların ümidisə, elə bil daşa dəymiş, ayna kimi çiliklənib tökülmüşdü. O qırıqları bənd edib, ayna işığı tutmaq üçün hələ nə qədər ümidə sığınmalı, boş, yağlı vədlərə aldanmalı idilər. Axı dünya alıb-aldatdı dünyası idi. Fırlanır, çax-çuxu çox başları ağrıdırdı. Durduğun yerdə işə düşmək buna deyirdilər.
Fikus da bir gün darıxdı.Havasızlıqdan boğuldu. Günəşə boylanmaq, günəş işığını sinəsinə çəkmək istədi. Günəş işığı hardaydı ki?! Qalın, daş divarlar “daş” nağılını “oxumaqda”ydı. Asta-asta, xəfif-xəfif. Fikus daha bu “daş” nağılını dinləməkdən bezikmiş, içinə qapanıb, sanki həyatına, taleyinə göz yummuşdu. İri, enli yaşıl yarpağına xal düçmüş, təravətini itirmişdi. Payız qoxusuna, qış nəfəsinə də bürünüb öz şəkər, bal yuxusunu gözlərinə çəkməmişdi. “Bəlkə göz dəyib, nəzər olub!”- deyə Tərlanın anası fikusun yaxasından nəzər duası da asmışdı. Ancaq bir faydası, bir köməyi olmamışdı.
Bir gün Tərlan kövrəlib, göz yaşları içərisində solub getməkdə olan fikusa baxa-baxa atasından sordu: - Axı niyə... niyə belə oldu?! Bəlkə xətrinəmi dəydik...küsdümü bizdən?! Olmaya...-daha sözünün dalını gətirə bilmədi, qəhərdən boğuldu, göz yaşları yanaqları boyu süzüldü. Atası da kövrəldi, Tərlanın başını sinəsinə sıxıb ağlamaqdan güclə özünü saxladı. “Mən ağlasam, onlar içəridən sına bilər!..”- deyə düşündü. Oğlunun alnından, gözlərindən dönə-dönə öpdü. Başını dik tutub Tərlanın üzünə baxa-baxa pıçıldadı: - Ağac da canlıdır, oğul! Sən onu duyduğun kimi, o da səni duyur. O da sənin darıxdığını, nə hala düşdüyünü elə bilmə ki, görmür. Sənin ürəyində ev həsrəti, yurd həsrəti varsa, onun da içində ağac olmaq, ağac ömrü yaşamaq həvəsi var. Əfsus ki, günəşsiz həyat yoxdur. Ona görə də, hər şey kainatın bəzəyi, güzgüsü Günəşə sarı boylanır. Elə ağaclar üçün də günəş həyatdır , vətəndir!..
Bakı şəhəri, 01-03.11.2021.
- 192
noyabr 2021, Əzizağa E.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......