- Qapı
- Elnarə
-
Yenə çöldə idim... Nə zaman isti bir yuvam olmuşdu, deyə düşünmədim deyil, təbii ki.
Kimə yox demişdim, qucaqlamaq istəyəndə?
Kim qulağımı çəkəndə üzümü çevirdim ki...
Buna görə qapıda idim, açarının məndə olduğunu düşündüyüm o qəlbin qapısında idim bu dəfə də.
Nəinki açar, mənim deyildi, əslində heç o qapıdan içəridə olmamışdım.
Həyatımın dönüm nöqtəsi olan il, illər və mən, sadəcə qapıda gözləmişəm.
Qəribəsi odur ki, hər cümləni içəri dəvət kimi başa düşüb, ev sahibi kimi hər dərdini üstümə götürmüşəm, onun qəlbinin, evim bilmişəm onu.
Məgər nə qədər yaralar sığdırmışam, nə acılara susdurmuşam varlığımı?
Kimin cavabını verməsi bəlli olmayan sevgim qədər suallar vardı geriyə qalan.
Hər cümləni dəvət qəbul edib, bütün yaradılışımı ona köləlik etməyə, ona sahib olmağa, adamağa çalışan mən, yoxsa mənim varlığımın fəsillər kimi keçici olmadığını bilsə də, səhərlər günəşə gülən, gecələr aya nəğmə oxuyan səmanın timsalında o qəddar qəlb idi günahkar?
Kimə görə qəddar? Mən qəddar deyiləm. O qəddar deyil.
Oxusaydı, sizə belə deyərdi: "Mən elə biri deyiləm əslində." Daxilimdə olan can ağrımın sızıltısı qədər əminəm buna.
O "elə biri deyiləm" deyəndə "Səni hər gün özünün belə səni tanımadığı bir hala gətirdim, amma bu səni istəmədiyimlə, deyildə qərarsızlığımla bağlıydı"-deyirdi sanki.
Bəli, sanki. Ona hiss etdiyi ən qırıntı duyğudan, nəfəsim qədər əmin olarkən artıq onu bilmirdim, tanımırdım mən. Əmin deyildim bir şeylərdən.
Bəlkə də bizdən, bəlkə sevgidən.
Elə bəlkə də sevilməkdən əmin deyildim. - 220
yanvar 2025, Elnarə
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......
Şümşəd Hüseynova
Hər daim özümdən uzaqlaşan zaman qaçdığım tək yer var: qələm və vərəq. Bu hər daim belə olub. Hələ uşaq zamandan incəsənətə meyilli biri olmuşam. Nəticə?......
Şümşəd Hüseynova
İnsanlar gedər, xatirələri qalar. Bir insanın səsini, qoxusunu, hətta üzünü belə unuda bilərsiniz, fəqət heç zaman sözlərini, tutmadığı vədlərini unuda bilməzsiniz. Qələmimdə sevgi daim müqəddəs......
Şümşəd Hüseynova
Mən səni dərman bilərdim Sən dərdimə dərdmi qatırsan? ya gəl yanıma, ya burax məni, Sevgimi oyuncaqmı sanırsan? Sənsiz dözmək olmur, . Hara gedim? Kimə deyim......
Şümşəd Hüseynova
Bir yaz axşamı Ay işığında görsəm üzünü, duysam səsini. Kim deyər bezmişəm nur camalından. Ay mənim, bəxtimin qara taleyi. Səni sevmişdim günəşli bir gün, necə......