- Sonuncu addımlar
- Əhlim Sadıqzadə
-
...Qaşları qap-qara bulud kimi gözlərinin üstünü tutmuşdu. Gözlərinin içindəki günəşə bəzəyən sevinci ilim-ilim itmişdi.
Faiq müəllim ağır addımlarını asfaltı qopalmış səkinin üzərində ata-ata məktəbə tərəf yeriyirdi. Başını aşağı dikib gözlərini addımlarına zilləmiş, bir an da olsun, gözlərini qıpmırdı. Yanından keçən tanışlar kimi özü də bu yerişin onun öz yerişi olmadığını hiss edirdi. Ona elə gəlirdi ki, ayaqlarını dəyişib başqa ayaqlar geyinmişdi, gözlərinə başqa gözlər taxmışdı, ağlında da başqalarının fikirləri idi. Hər ağır addımını atdıqca ürəyindəki hansısa düşüncələri köhnə asfaltın qopalmış dəliklərində gizlədirdi. Həmişə dərslərinə tələsən ədəbiyyat müəllimi bu gün ürəyindən son dərsinə gecikməyi keçirirdi.
Məktəbin həyətinə çatan kimi başını qaldırıb binaya baxdı. Ləkəli pəncərələri, divarlardakı cizgiləri bir-bir gözdən keçirdi. Binaya daxil olanda ürəyi dərs zəngi kimi titrədi. Ayaqları bir az da ağırlaşdı. O, ayaqlarını, ayaqları onu dartdı. Beləcə bir-birlərini darta-darta özünü müəllimlər otağına çatdırdı. Qapıdan içəri girib quru səslə salam verdi. Müəllimlər yazıqları gələ-gələ onun salamını aldılar. Masaya yaxınlaşıb jurnalı götürdü. Otaqdan çıxanda gənc müəllim onun arxasınca gəldi:
- Faiq müəllim...
O, “müəllim” sözünü eşidəndə bədənindən bir sızıltı keçdi. Bir anlıq bu sözü özünə yad hiss etdi. Hər zaman böyük sevgi ilə qəbul etdiyi bu müraciət indi ona qar kimi soyuq gəldi. Ürəyini az-maz üşütdü də. Üzünü gənc müəllimə sarı çevirdi:
- Eşidirəm... – səsi dəniz ləpirtisinə bənzədi.
Gənc müəllim əlindəki yaşıl üzlü kitabı ona tərəf uzadıb:
- Sizin kitabınızdır – dedi – oxudum, çox sağ olun. Dedim, qaytarım özünüzə.
Ədəbiyyat müəllimi bir kitaba, bir də gəncə müəllimə baxdı.
- Qoy, sən də qalsın – dedi.
Gənc müəllim etiraz etmək istədi:
- Axı...
Faiq müəllim bir anlığa o kitabın daha ona lazım olmayacağını düşündü. Xoş təbəssümlə:
- Mən bu kitabı sənə bağışlayıram – dedi.
Gənc müəllim təşəkkürünü bildirib otağa qayıtdı. O isə dəhlizin divarları ilə təkbətək qaldı. Şəkilli, cədvəlli, yarıboyalı divarlar onu qucaqlayıb təsəlli verdilər. Başını yelləyib dərs otağına tərəf yeridi. Otağa girən kimi müharibə səsi çıxaran uşaqlar müəllimi görüb bir saniyənin içində kiridilər. Müəllim uşaqlarla salamlaşdı. Özü də, uşaqlar da əyləşdilər. Nələr danışacağını bilmədi. Uşaqların nurlu çöhrələrinə baxa-baxa dərsin sonuna kimi fikirləşdi, ancaq bir söz tapıb deməyi bacarmadı. Zəng vurulan kimi uşaqlara uğurlarını arzulayıb otağı tərk etdi.
Direktor onu otağına dəvət etdi. Çay təklifini qəbul etmədi. Direktor ədəbiyyat müəlliminin göstərdiyi fəaliyyətlərdən uzun-uzadı danışdı. Direktor danışanda müəllimə nədənsə, elə gəldi ki, qarşısında oturub danışan bir cüt corabdır. Özünü də paltar sapına bənzətdi. Sonra hər müllimi bir şeyə oxşada-oxşada direktorun monoloqunun bitməyini gözlədi. “Bir cüt” corabın sözü qurtaran kimi halallaşıb-sağollaşdılar.
Qoca müəllim son dəfə məktəbin dəhlizlərində yeridi. Ürəyi ilə məktəbi sığalladı. Məktəbi də yer kürəsinə bənzətdi. “Adamlar gəlirlər, böyüyürlər, gedirlər. Adları, şəkilləri haralarasa vurulur. Bəziləri tez-tez xatırlanır. Bəziləri isə heç yada da düşmür.” Özünü düşündü. Görəsən, arxasınca atılan fikirlər gəlib ona çatacaqmı? Görəsən, onu da tez-tez xatırlayacaqlarmı? Qarşısında təzim edən divarların, pəncərələrin yanından ötüb yeridikcə tək məktəbdə deyil, bütün yer üzündə sonuncu dəfə gəzdiyini düşünürdü. Sonuncu addımlarının dadını daddıqca ilk addımlarını xatırlayırdı. İlk addım atanda tər qönçə idi. İndisə, payız palıdına dönmüşdü. Düşüncələrini xəzan yarpağı kimi “yer üzünün” künclərinə səpələyə-səpələyə gedirdi... - 118
dekabr 2022, Əhlim S.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
O gün Şəkiyə getdik, Yaxşı görək, daa dimə. Eşit,gör nə eşitdik, Yaxşı görək, daa dimə. Xan qayıdıf gəlitdi, Halımıza gülütdü. Bə diyirdoz ölütdü? Yaxşı görək,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bu yerlərdə bir el var, Bilooz,diyim haindi. Burda şipşirin dil var, Cözoo yiyim haindi. Hayva böyun əyitdi, Sararalıtdı,dəyitdi. Ceem cööm cəlitdi? Toydan ciyim haindi. Giriş......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gəl açaq biz xoruza bir qafiyə , Quqquluqu. Hələ kimsə yazmayıb,sirr qafiyə Quqquluqu. Paylaşır öz səsini mələk gördükdə bu qərib, Dərk etməz insan oğlu dürr......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Niyə kinli olduğun soruşdular dəvədən. Dəvə də,hirsli-hirsli tez çıxdı hövsələdən. Dedi: -mən bu həyatın acısını yaşadım, Duz dedilər daşıdım. Qənd dedilər daşıdım. Canla-başla getmişəm ağamın......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Alar qucağına bizi bu dünya, Biz ona lap körpə yaşdan . Açıb vərəqlərik hər səhifəsini, Çalışıb əvvəldən,başdan . Aldadar dünyanın ləzzəti,duzu, İstərik çoxunu,bəs edər azı.......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
gizlədər hər sirrini. Saxlar əl çatmaz yerdə zinətini,dürrünü. Baxıb göyün üzünə, sinəsi qübar eylər. Pıçıldaşar ləpələr, həya eylər,ar eylər. ,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Biri vardı, biri yoxdu, olan səndin, olmayansa sənsiz günüm. Nə azıydı,nə çoxuydu, səndən qeyri gün yoxuydu başqasını düşünüm. Bir sən vardın, düşüncəmin sənsiz günü yox......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Öz könül bağına baxsan azacıq, Görərsən ətirli çiçəkdi . Alıb ətrafını qönçə,tumurcuq, Açılan təzətər ləçəkdi . sız bir dünya dəyməz gözünə, Kimdi sığdırmayan onu özünə?......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Görərsən gəzsən əgər dünyada bir danə Bakı. Xəzərin sahilində bərq vuran dürdanə Bakı. Xəzərdir badəsində meyxoş edən piyaləsi, Əyləşibdir taxtında bənzəyir sultanə Bakı. Canıının parçasıdır......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Burda hər tərəfi qar örtüb gülüm, Yenə xəyallarım baş alıb göyə. Birgə seyr edəydik,istədi könlüm, Düşündüm sən qarı sevirsən deyə. Qartop oynayaydıq uşaqlar kimi, Ayaq......